Going Home

Een korte bericht deze keer...
Mijn vader is afgelopen maandag door een hartaanval getroffen tijdens een familiebezoek in Sydney. Het heeft mij doen besluiten om zaterdag a.s. de vliegtuig te pakken richting Australië. Even geen AD6 strijdkreet, gewoon familie weer op de eerste plaats zetten en mij moeder en zus steunen en zorgen voor pap.
Geen rationele argument over geld, tijd en de ongemakken van 22 uur vliegen. Gewoon gaan.....

Hopen op een goede afloop.

Dave

Je hebt kanker

Je begrijpt dat dit geen leuk bericht is...onder patiënten noemen wij dit.... een slecht nieuws gesprek.
Ik heb er tot nu toe vier gehad en als het aan mij ligt, blijft het ook bij vier. Het went nooit. Het gevoel dat de grond onder je vandaan wordt gehaald. Dat je valt en je hoofd draait letterlijk in de rond.
Op de eerste keer na, had ik wel het gevoel dat er iets mis was. Toch de woorden van de arts, het oordeel, voelt als een klap in je gezicht. De arts blijft door praten over de mogelijke vervolg traject en dat het lastig gaat worden maar je luistert eigenlijk niet meer, of half in ieder geval. Je loopt weg richting de secretariaat om de batterij van onderzoeken en testen weer in te plannen, CT, PET, bloedtesten & wellicht een beenmerg punctie. Je probeert een moedig gezicht op te zetten en iets grappigs te zeggen. Het lukt niet, en de secretaresse tegenover je, heeft allang door dat het weer niet goed is. Je arts geeft even een knik en zegt even wat en loopt weg met een nieuwe patiënten dossier onder zijn arm en je wordt alleen gelaten met je verdriet.

Er is nog geen positieve houding hier, of vechtlust, alleen verdriet & waanhoop. De zekerheid is er weer, de enige zekerheid die je als kankerpatiënt hebt...dat je ziek bent. De bericht dat je beter bent is altijd "onder voorbehoud", dat je ziek bent niet, dat is vast en zeker.
Het is dit onzekerheid waar ik tot de dag van vandaag mee worstel en misschien het meest onderschat en misbegrepen deel van de leven van een kankerpatiënt.
Er wordt ons gezegd, dat niets zeker is, een cliché waarvan iedereen het zomaar heen en weer slingert zonder de betekenis daarvan echt te begrijpen.
Wij leven in onwetendheid. Wat er morgen gebeurt weet niemand, al denken wij daar invloed op uit te kunnen oefenen. In zekere zin is dat ook zo, maar het is beperkt.
Ik zou het leven niet anders willen ervaren. Iedere dag een verassing, ieder dag iets nieuws, maar wel in de wetenschap dat morgen iets heel moois kan brengen maar ook soms iets minder moois.
Er wordt ook soms gezegd, leef iedere dag alsof het je laatste is...daar heb ik niets mee. Maar dat je probeert het meeste uit je leven te halen onlangs wat het Lot je oplegd, dat vind ik mooi!

Ik word niet geinspireerd door mensen die zomaar schijnbare grote dingen doen. Ik word geinspireerd door mensen die onlangs tegenslagen, zich niet uit het veld laten slaan. Die durven dromen zonder beperking, al hebben zij dat misschien wel.
Vijf jaar lang, hebben kankerpatienten laten zien tijdens de Alpe d'HuZes dat, wat door vele onmogelijke werd geacht, toch haalbaar was.

Beste lezer, deze mensen verdienen onze respect en steun. Wordt JIJ ook sponsor in 2011?

tweede kans

Inspiratie komt van de vreemdste hoeken... voor deze blog komt dat inspiratie van een liedje vanmorgen op mijn iPod.
Een prachtige liedje met een hele bijzondere tekst. Luister mee..

Afscheid nemen, bestaat niet - Marco Borsato

Voor ons heeft dit liedje veel betekenis, vooral voor Ineke. Toen ik heel ziek in Alkmaar lag, was dit liedje vaak te horen op de radio...je begrijpt dan dat de tekst toen bij Ineke hard aankwam. In Alkmaar toen heb ik een tweede kans gekregen. Waarom de dubbeltje mijn kant is opgevallen is mij niet geheel duidelijk. Goede artsen, goede medicijn, geluk, dat ik geen afscheid kon nemen... wie zal het zeggen. Maar dat het heel makkelijk anders had kunnen verlopen, houd mij tot de dag van vandaag nog bezig.
Vanaf dat dag was alles anders, al heeft het nog jaren geduurd voordat ik achter kwam wat anders was. Klinkt dat vaag? Het lijkt alsof de laatste jaar veel is duidelijk geworden en ik kan beter terug kijken met een veel heldere blik.

Ik had dood kunnen zijn in Alkmaar... sterker nog, ik had dood moeten zijn, maar dat is niet gebeurd. Voor een hele tijd heeft dat gedachte met veel last bezorgd. Maar nu, nu niet meer. Nu voel ik mij juiste bevrijd door dit feit. In mijn tweede leven, ben ik vader geworden, Noa groot zien worden en dichter bij Ineke gekomen. Ik ben weer sterk, in sommige opzichten fitter dan voor ik ziek was. Ik heb een kant van het leven gezien wat mij anders verborgen was gebleven en besloten dat er andere drijfveren zijn in het leven.

Succes voor mij, heeft niets te maken met mijn werk en alles te maken met hoe ik ben als vader, echtgenoot en persoon. Voor velen van jullie niets nieuws, voor mij, een openbaring.
Gisteren las ik op Twitter..

Life isn't about waiting out the storm.. it's about dancing in the rain..

Laat het op je inwerken...hier gaat het namelijk om. Vanmorgen liep ik naar het station in de regen en moest ik hier aan denken. Vervolgens Marco Borsato op mijn iPod...

Het leven is wat je van maakt, dus maak wat van je leven.