Memories..

Vandaag is zaterdag, 1 januari 2011, het begin van een nieuw jaar. Bijna acht jaar zijn voorbij gegaan sinds mijn eerste diagnose en ik geloof dat er niet veel mensen zijn die had verwacht in 2003 dat ik in 2011 nog in leven zou zijn, inclus ik zelf. Ik lag er slecht voor.

De laatste paar dagen heb ik samen met Ineke door de foto's van onze vakantie Thailand begin 2003 gekeken. Leuke vakantie kiekjes, een gelukkig stel, veel zon en palmbomen, geen vuiltje aan de lucht. Dan ineens sla je een blad om in de fotoboek en ligt er een foto van mij in een ziekenhuis bed in Krabi. Ieder foto zie ik er duidelijk slechter uit, zwak, afgevallen en af en toe samen met Ineke op de foto, zij met een liefdevolle en zorgzaam blik. Vervolgens Bangkok en inmiddels 16 kg afgevallen en bijna niet meer te herkennen op de foto. Jesus, wat zag ik er slecht uit.... samen met Ineke en hetzelfde liefdevolle blik.
Een foto van mij op de fiets...de revalidatie centrum van het ziekenhuis.
De volgende bladzij...thuis op de bank. In bijna iedere foto lig ik te slapen. Mager, vreselijk mager. Ik kan mij nog herineren....ik was blij om thuis te zijn. Zes weken lang tegen ziekenhuis muren was niet waar ik voor getekend had toen wij het vliegtuig instapte.
Ik ben ver gekomen, denk ik ineens en mijn gedachtes zijn bij 3 juni 2010. Ik pak mijn eindverslag erbij en begin te lezen. Tijdens het lezen voel ik ineens de spanning bij de start, hoor ik de publiek langs de kant en gekraak van de tandwielen om mij heen. Ik weet nog dat ik Bas voorbij reed bij bocht 21 en de grijns op zijn gezicht. Hij bezig met zijn strijd en ik met mijne.
De tranen lopen weer als ik verder lees, niet zoals op die dag. Puur emotie, die voel ik nog steeds. De hele dag stond in de teken van emotie, mijn emotie en die van de andere deelnemers. Het ligt nog net onder de oppervlak, zelfs zijn wij bijna 7 maanden verder.

De intens geluk toen ik voor het eerste over de streep kwam en de 5 keren daarna ook. Wat een feest, wat bijzonder dat ik dit mag meemaken. Ik heb uiteindelijk alles gegeven die dag, fysiek en emotioneel, maar wat was het mooi.


Ik ga het weer doen, ik ga dit weer allemaal ervaren samen met Ineke en Noa. Het is goed dat ik dit weer gelezen heb. Het is goed dat ik de foto's van toen gekeken heb om weer te beseffen waar ik van gekomen bent en dat gevoel van 3 juni weer op te halen.
Wij zijn vijf maanden weg en ik ga weer veel vragen van lichaam en geest. Ik ga weer alles geven, dat weet ik. Het is een keuze, maar een die ik graag maak.