A man and his mountain..

De training gaat goed. Mijn lichaam kraakt af en toe nader hand, maar dat is wel te verwachten. Ik schroef de intensiteit en volume omhoog en daar moet ik weer aan wennen. Ik was wellicht niet de AD6 van vorig jaar vergeten maar de arbeid die ik verricht had toen was minder helder op mijn netvlies.

De lange ritten iedere weekend slijpen mijn geest en mijn focus gaat weer langzaam richting Frankrijk. De Berg wacht weer op mij. Morgen is 1 april en gevoelsmatig nog twee maanden te gaan gezien ik 2 juni in de auto stap, richting Bourg dÓisan. Ik train veel alleen en hoewel ik altijd veel blijer ben met wat gezelschap, merk ik dat deze uren van stilte mij de gelegenheid geven over veel na te denken. Ik had mij belooft dat 2011 een hele goede jaar zou worden en tot nu toe is dat alleen maar waar. Mijn basis, thuis, is en blijft een rust punt, en ik geniet van mijn familie en de steun die ze mij geven. Ze gunnen mij mijn deelname in de Alpe d'HuZes, begrijpen wat ik voor mij betekend en dat geeft een ontspannend gevoel op de fiets. Daardoor gaat het fietsen beter en ben ik sterker dan vorig jaar, in vele opzichten. Uit mijn medische keuring van morgen zal dat ook blijken, hoop ik :).

Dit wordt mijn laatste jaar als fietsende deelnemer, dat heb ik Ineke en Noa belooft en dat belofte ga ik naleven. Mijn familie verdiend die liefde en steun nu die ze mij hebben gegeven.

Mijn motivatie om dit jaar te fietsen is anders dan vorig jaar. Vorig wilde ik eindelijk alles achter mij laten, een hoofdstuk sluiten & weer zegvieren op de Alp. De Alpe d'HuZes heeft mij de gelegenheid gegeven alle deze wensen in een keer na te komen en daarvoor ben ik nog steeds erg dankbaar.

Maar nu ben ik geen patient meer, nu ben ik sterk, van geest en lichaam. Nu sta ik op, voor anderen die dat niet kunnen. Nu laat ik zien dat je een nare ziekte als Kanker geen reden moet zijn om niet meer te proberen, niet meer te dromen en niet meer de respect van anderen af te dwingen.

Ik vrees deze berg niet en ik kijk ernaar uit om daar weer te zijn. De Alpe d'Huez heeft mij veel gegeven en is een rode draad in mijn leven van de laatst 10 jaar. Het zal wel snel komen en ik weet dat als wij elkaar weer begroeten dat het weer een intens, emotioneel & geweldig ervaring zal zijn.

Words lost in the mist..

Ik realiseer mij dat het twee maanden geleden is dat ik hier een blog heb geplaatst. Als ik daar over nadenk kan ik niet een, twee, drie een reden voor bedenken. Er is wel het e.e.a. gebeurt. Was het wel blog waardig?.... Wellicht, maar toch heeft het niet genoeg indruk op mij gemaakt om hier te vermelden. Uiteindelijk kan je over alles een stuk tekst schrijven, maar als het mij niet weet even de aandacht te houden, ben ik het ook snel weer kwijt. Tegenwoordig zul je mij niet zo snel een stuk zien schrijven over een gewone fiets rondje. Niet dat ik daar iets op tegen heb. Het kan best grappig zijn het te lezen van een ander, maar als ik niets beleef, in de grootste zin van het woord, zal ik geen lappen tekst over schrijven.


Het leven van mij begint steeds meer op de oude te lijken. Het is nu 3 jaar geleden dat ik voor het laatste opgenomen was. Het ziekenhuis begint weer minder bekend te worden. De artsen spreek ik minder vaak en de verpleging is alweer veranderd. Patiënten die ik tegenkom in de gangen zijn geen bekende meer, hoewel dat blik blijft wel hetzelfde. Het blijkt dat niet alleen patiënt worden een pijnlijk proces is. Ook patiënt af zijn kent zijn hobbels. Tenminste voor mij wel.


Ik hoor ineens Mart Smeets stem in mijn oor.... Het peleton wacht voor niemand... Ja, Mart, je hebt gelijk.... maar om toch even door te breien op dat anologie. Ik heb nog geen zin om af te stappen, maar hoe hard ik ook probeer, haal ik de mannen nooit meer in.....en ik zou graag een keer uit de wind willen zitten...

Memories..

Vandaag is zaterdag, 1 januari 2011, het begin van een nieuw jaar. Bijna acht jaar zijn voorbij gegaan sinds mijn eerste diagnose en ik geloof dat er niet veel mensen zijn die had verwacht in 2003 dat ik in 2011 nog in leven zou zijn, inclus ik zelf. Ik lag er slecht voor.

De laatste paar dagen heb ik samen met Ineke door de foto's van onze vakantie Thailand begin 2003 gekeken. Leuke vakantie kiekjes, een gelukkig stel, veel zon en palmbomen, geen vuiltje aan de lucht. Dan ineens sla je een blad om in de fotoboek en ligt er een foto van mij in een ziekenhuis bed in Krabi. Ieder foto zie ik er duidelijk slechter uit, zwak, afgevallen en af en toe samen met Ineke op de foto, zij met een liefdevolle en zorgzaam blik. Vervolgens Bangkok en inmiddels 16 kg afgevallen en bijna niet meer te herkennen op de foto. Jesus, wat zag ik er slecht uit.... samen met Ineke en hetzelfde liefdevolle blik.
Een foto van mij op de fiets...de revalidatie centrum van het ziekenhuis.
De volgende bladzij...thuis op de bank. In bijna iedere foto lig ik te slapen. Mager, vreselijk mager. Ik kan mij nog herineren....ik was blij om thuis te zijn. Zes weken lang tegen ziekenhuis muren was niet waar ik voor getekend had toen wij het vliegtuig instapte.
Ik ben ver gekomen, denk ik ineens en mijn gedachtes zijn bij 3 juni 2010. Ik pak mijn eindverslag erbij en begin te lezen. Tijdens het lezen voel ik ineens de spanning bij de start, hoor ik de publiek langs de kant en gekraak van de tandwielen om mij heen. Ik weet nog dat ik Bas voorbij reed bij bocht 21 en de grijns op zijn gezicht. Hij bezig met zijn strijd en ik met mijne.
De tranen lopen weer als ik verder lees, niet zoals op die dag. Puur emotie, die voel ik nog steeds. De hele dag stond in de teken van emotie, mijn emotie en die van de andere deelnemers. Het ligt nog net onder de oppervlak, zelfs zijn wij bijna 7 maanden verder.

De intens geluk toen ik voor het eerste over de streep kwam en de 5 keren daarna ook. Wat een feest, wat bijzonder dat ik dit mag meemaken. Ik heb uiteindelijk alles gegeven die dag, fysiek en emotioneel, maar wat was het mooi.


Ik ga het weer doen, ik ga dit weer allemaal ervaren samen met Ineke en Noa. Het is goed dat ik dit weer gelezen heb. Het is goed dat ik de foto's van toen gekeken heb om weer te beseffen waar ik van gekomen bent en dat gevoel van 3 juni weer op te halen.
Wij zijn vijf maanden weg en ik ga weer veel vragen van lichaam en geest. Ik ga weer alles geven, dat weet ik. Het is een keuze, maar een die ik graag maak.