Bedankt en tot ziens..

Het zijn de laatste dagen voor de Kerst en van het jaar 2010. Tijd om terug te kijken wat er allemaal in de laatste 12 maanden heeft afgespeeld.
Een bewogen jaar in vele opzichten. De jaar dat ik weer zegvierde op de Alpe d'Huez, een belofte van 7 jaar geleden heb kunnen inlossen en een punt kunnen zetten achter een nare periode van mijn leven.
Ik ben geen patiënt meer maar de herrineringen hebben hun schade achtergelaten. Ik heb nieuwe mooie mensen ontmoet en anderen moeten loslaten. Die zullen het daglicht van 2011 niet ervaren.
Ik maak deel uit een team die volgende jaar de Alpe d'Huez gaat beklimmen. De ambitie is groot, en de enthousiasme ook :-).
Ik heb fouten gemaakt en daarvan geleerd, om hopelijk een beter mens te worden.
Ik heb mijn vader bijgestand toen hij mij nodig had, al was het aan de andere kant van de wereld. Hij wordt beter en door de ervaring, hopelijk ik ook.
Maar mijn grootste dank heb ik voor mijn dochter Noa. Door haar leer ik het meeste. Zij geeft kleur aan de grijze wereld om mij heen.

2011 staat groot voor mij nu. Wat zal het brengen? Misschien is het beter om dat niet te vragen. Ik stap er voorzichtig in en probeer van de rit te genieten.

Ik wil iedereen een Prettige Kerst wensen en een Fijne Jaarswisseling en de allerbeste wensen voor 2011.

Dave

Wat is voor mij de Alpe d'HuZes?

Wellicht zullen sommige van jullie denken, Wat een overbodige vraag? maar toch is het een vraag dat ik mij regelmatig stel. Wat betekend de Alpe d'HuZes voor mij?
Nou, niet fietsen, laat mij dat voorop stellen. Sorry fiets liefhebbers, maar wielrennen is niet mijn grootste hobby.
13 uur op een fiets is niet leuk, sterker nog, het is afzien, puur afzien en ik kan het weten. De slagen van de zweep ken ik inmiddels, als deelnemer in 2010 en als kanker patiënt. Maar wat is het nou die het voor mij zo speciaal maakt? Er zijn toch anderen sportieve evenementen die geld ophalen voor het goede doel, ook voor kanker onderzoek, waarom de AD6 dan?
In november 2009 zat in de zaal bij de 1e deelnemers bijeenkomst naar Coen en Peter te luisteren en wist ik vrij snel dat ik bij een bijzonder evenement was aangesloten. Maar wat was dat nou precies?, dat gevoel?
Het is passie, en de absoluut overtuiging, in jezelf, dat je de wereld zelf kan veranderen. Niet wachten tot er iemand anders is die het oppakt maar zelf de wereld om je heen beïnvloeden. Durven dromen, durven ergens aan te beginnen zonder geen enkele garantie voor een goede afloop. Sterker nog, dat je de goede afloop zelf afdwingt.
Dat raakt mijn ziel. Dat inspireert mij, en dat bedoel ik in de grootst zin van het woord.
Het is niet dat wij geld ophalen voor kanker onderzoek en ook niet het fietsen, dat zijn voor mij randverschijnselen. Men is heilig van overtuigd dat er binnen 10 jaar kanker van een dodelijk naar chronisch ziekte wordt veranderd en acteert daar ook naar. Wij hebben dit geroepen en gaan dit samen met anderen ook waar maken.
Het is makkelijk langs de kant te staan en kritiek te leveren of er niet in te geloven, maar wat is nou mooier dan meedoen en zorgen dat dit doel wordt gehaald?

In 2010 heb ik meegefietst, en tot het laastste nog niet overtuigd dat ik als kanker patiënt het zou redden 6 keer omhoog te fietsen. Tot het moment dat Coen een paar weken voor het evenement mij gemaild heeft om te vertellen dat ik klaar was. Dat ik moest de onrust naast mij neerleggen en geloven in mijzelf. Alle mijn vrienden & familie hadden hun twijfels, dat weet ik. Ik neem ze niet kwalijk, die twijfels had ik ook, maar Coen niet. Ik heb geleerd dat je kunt altijd beginnen aan iets waarvan de uitkomst niet zeker is. Niet wetend hoe het afloopt, moet nooit de reden zijn om er niet aan mee te doen.

Sterker nog, ik ben veel sterker dan ik ooit dacht te zijn en dat kracht zet ik weer in voor de Alpe d'HuZes..