Gisteravond heb ik de verlossende schot gehad... nou, niet ik alleen maar vermoedelijk alle oude deelnemers. Gisteren was er weer een nieuwsbrief waarin verwezen werd naar een link waarin mensen zich konden inschrijven voor AD6 2011.
Ik wist er al van, dat oude deelnemers vantevoren deze mogelijkheid hadden. Het was vorige jaar ook. Toch als het zover is en het moment breekt aan dat ik dus daadwerkelijk mag inschrijven, gaat mij hart toch harder kloppen.
Voor de tweede keer ingeschreven, en voor de tweede keer helemaal voor gaan. Inmiddels is de organisatie een goed geolied machine en dat merkte ik aan de nieuwsbrief gisteren. Er wordt straker op gestuurd en beter gelet dat je aan je financieel plicht houdt. Als deelnemer ben je verplicht om minimaal 2500 euro op te halen en hetliefste, meer. Het is goed dat de organisatie hier strenger mee òm gaat. Alpe d'HuZes is niet een gewone cyclo-sportieve evenement. Het is heel veel meer en wij met zijn allen moeten niet vergeten waar wij straks voor fietsen en dat het vinden van sponsors het allerbelangrijkste is.
De actie pagina's zijn er nog niet maar ik verwacht dat dat niet lang zal duren.
Het begint allemaal te lopen, ik voel het zelf. De passie drijft naar boven en aan de berichten op Twitter geloof ik dat dat bij anderen ook het geval is.
Over iets meer dan een week is de cheque overhandiging in Rotterdam. Daar heb ik enorm zin in. Het vieren van wat wij hebben gepresteerd in 2010 en dan gaat de blik weer vooruit. Richten op 9 juni 2011 en genieten van de weg daar naartoe!
donderdag 30 september 2010
zaterdag 25 september 2010
Afscheid nemen
Een druilerige dag, dus reden genoeg om weer eens te kijken als er nog een blog in zit...
Over twee weken precies is de cheque overhandiging in de Nieuw Luxor Theater in Rotterdam en gaan wij (1500 Ad6ers met vrienden, familie en sponsors) eindelijk horen wat het eind bedrag is geworden.
Tevens is het ook het officiële eind van de 2010 seizoen en ook begint de inschrijving voor 2011.
Wij nemen dus afscheid van het seizoen 2010 en hoewel ik iemand bent die graag vooruit kijkt, moet ik eerlijk toegeven dat ik deze afscheid met gemengde gevoelens doe.
Als het seizoen waarin ik voor eerst met AD6 te maken heb gehad zal het alleen daarvoor een speciaal plek hebben maar er is natuurlijk veel meer reden om bij stil te staan.
Ik heb hele mooie inspirerende mensen ontmoet. Mensen die zich vol overgave inzetten aan dit prachtige doel. Het zijn in vele gevallen dierbare vrienden van mij geworden en dat vriendschap betekend voor mij, heel veel.
Ook ik heb ervaren hoe mooi het is om mij belangeloos in te zetten voor deze stichting, en wat een energie dat geeft.
Maar in het 2010 seizoen heb ik ook afscheid moeten nemen van een aantal mensen en anderen zien ziek worden. Dat vind ik erg, heel erg en dat is iets die mij van binnen diep raakt. Ik ben zelf ziek geweest, kent de onzekerheid van patiënt zijn en de pijn die helaas bij de meeste van deze behandelingen hoort.
Het zijn allemaal vechters die strijden tegen wat het Lot hun opgelegd heeft maar 2010 zal voor mij altijd het seizoen van Bas Mulder zijn.
Over Bas is er veel geschreven en gesproken, door mensen die hem beter kenden als ik zelf maar afscheid van 2010 betekend voor mij afscheid van Bas en wat hij voor mij heeft betekend. Het moment van 2010 was natuurlijk dat hij over de finish kwam. Ik stond erbij toen, vlak bij de finish, nog aan het bijkomen van mijn eigen inspanningen en het staat nog altijd helder op mijn netvlies...
Bas is er niet meer maar in 2011 zal hij bij vele deelnemers omhoog gaan op de bagagedrager vermoed ik, ook bij mij.
Dus verwelkom ik het 2011 seizoen. Ik heb zin om mijn vrienden weer te zien, samen huilen, samen lachen, samen mooie dingen doen.
Over twee weken precies is de cheque overhandiging in de Nieuw Luxor Theater in Rotterdam en gaan wij (1500 Ad6ers met vrienden, familie en sponsors) eindelijk horen wat het eind bedrag is geworden.
Tevens is het ook het officiële eind van de 2010 seizoen en ook begint de inschrijving voor 2011.
Wij nemen dus afscheid van het seizoen 2010 en hoewel ik iemand bent die graag vooruit kijkt, moet ik eerlijk toegeven dat ik deze afscheid met gemengde gevoelens doe.
Als het seizoen waarin ik voor eerst met AD6 te maken heb gehad zal het alleen daarvoor een speciaal plek hebben maar er is natuurlijk veel meer reden om bij stil te staan.
Ik heb hele mooie inspirerende mensen ontmoet. Mensen die zich vol overgave inzetten aan dit prachtige doel. Het zijn in vele gevallen dierbare vrienden van mij geworden en dat vriendschap betekend voor mij, heel veel.
Ook ik heb ervaren hoe mooi het is om mij belangeloos in te zetten voor deze stichting, en wat een energie dat geeft.
Maar in het 2010 seizoen heb ik ook afscheid moeten nemen van een aantal mensen en anderen zien ziek worden. Dat vind ik erg, heel erg en dat is iets die mij van binnen diep raakt. Ik ben zelf ziek geweest, kent de onzekerheid van patiënt zijn en de pijn die helaas bij de meeste van deze behandelingen hoort.
Het zijn allemaal vechters die strijden tegen wat het Lot hun opgelegd heeft maar 2010 zal voor mij altijd het seizoen van Bas Mulder zijn.
Over Bas is er veel geschreven en gesproken, door mensen die hem beter kenden als ik zelf maar afscheid van 2010 betekend voor mij afscheid van Bas en wat hij voor mij heeft betekend. Het moment van 2010 was natuurlijk dat hij over de finish kwam. Ik stond erbij toen, vlak bij de finish, nog aan het bijkomen van mijn eigen inspanningen en het staat nog altijd helder op mijn netvlies...
Bas is er niet meer maar in 2011 zal hij bij vele deelnemers omhoog gaan op de bagagedrager vermoed ik, ook bij mij.
Bas is bloem geworden en wij begrijpen dat niet, maar wij zijn nog knopjes2010 was ook het seizoen dat ik niet meer ziek was en ook geen patiënt meer. Ik heb vooral mijn eigen demons geconfronteerd en overwonnen.
Dus verwelkom ik het 2011 seizoen. Ik heb zin om mijn vrienden weer te zien, samen huilen, samen lachen, samen mooie dingen doen.
dinsdag 21 september 2010
Waarom doe ik weer mee?
Gisteren was ik weer in het VU ziekenhuis voor de tweede van mijn geplande studenten colleges. Het was weer een intens en inspirerende sessie. Het is altijd verrassend hoe de gesprekken verlopen. Ik heb geen droog ingestudeerd verhaal. Ik wil juiste dat de studenten voelen hoe het is patiënt te zijn. De emotie is er, en ik leg mij bloot aan deze jonge geesten. Niet zonder gevaar voor mijzelf natuurlijk en de tol is vaak dat ik na zo een ochtend sessie voor de rest van de dag uitgeschakeld ben. Toch doe ik het graag en ik hou altijd een betoverende herrenering aan over. De studenten zijn vrij om alles te vragen en deze vragen zijn vaak onafgeremd en leiden juist tot interessante discussies.
Gisteren was weer zo een vraag. Een jonge studente achterin de zaal naar aanleiding van mijn opmerking over wat een goede arts maakt.....
" Maar hoe moet ik dit nou ontwikkelen?" vroeg zij
" Ja, daar is er geen handleiding voor" zei ik "Als je ervan bewust wordt dat het nodig is, zulke dingen hebben tijd nodig"
Daar nam zij geen genoegen mee....
Ik keek naar beneden en dacht na, niet meer dan een halve minuut, hoewel het langer voelt. Toen ik weer omhoog keek, met tranen in mijn ogen vroeg ik "Waarom wil je arts worden?" Het was een retorisch vraag maar die vraag stelde ik weer.. "Waarom heb je besloten arts te worden ?"
Zij begreep mijn antwoord...
Deze korte wisseling houd mij al een dag bezig en is de aanleiding voor deze blog.
Ik sta alweer aan de vooravond van de nieuwe seizoen van de Alpe d'HuZes en voor mij ook een belangrijke moment om diep in mijn ziel te kijken en vragen waarom ik weer mee doe.
Ik heb toch al mijn doel gehaald? een nare periode van mijn leven afgesloten? het is toch allemaal gelukt?
Ja, allemaal waar..... maar waarom deed je echt mee?
..en toen begreep ik het ook.
Ik doe weer mee omdat ik geïnspireerd word, en anderen ook wil inspireren. Ik wil laten zien dat als kanker patiënt dat er dient rekening met je gehouden te worden.
Ik doe mee omdat veel geld nodig is voor onderzoek en kanker is iets van ons allen. Ik doe mee omdat ik mijn dochter groot wil zien worden. Ik doe mee omdat ik plezier heb aan de gedachte mijn tijd en energie in te zetten voor een beter leven voor anderen.
Gisteren was weer zo een vraag. Een jonge studente achterin de zaal naar aanleiding van mijn opmerking over wat een goede arts maakt.....
" Maar hoe moet ik dit nou ontwikkelen?" vroeg zij
" Ja, daar is er geen handleiding voor" zei ik "Als je ervan bewust wordt dat het nodig is, zulke dingen hebben tijd nodig"
Daar nam zij geen genoegen mee....
Ik keek naar beneden en dacht na, niet meer dan een halve minuut, hoewel het langer voelt. Toen ik weer omhoog keek, met tranen in mijn ogen vroeg ik "Waarom wil je arts worden?" Het was een retorisch vraag maar die vraag stelde ik weer.. "Waarom heb je besloten arts te worden ?"
Zij begreep mijn antwoord...
Deze korte wisseling houd mij al een dag bezig en is de aanleiding voor deze blog.
Ik sta alweer aan de vooravond van de nieuwe seizoen van de Alpe d'HuZes en voor mij ook een belangrijke moment om diep in mijn ziel te kijken en vragen waarom ik weer mee doe.
Ik heb toch al mijn doel gehaald? een nare periode van mijn leven afgesloten? het is toch allemaal gelukt?
Ja, allemaal waar..... maar waarom deed je echt mee?
..en toen begreep ik het ook.
Ik doe weer mee omdat ik geïnspireerd word, en anderen ook wil inspireren. Ik wil laten zien dat als kanker patiënt dat er dient rekening met je gehouden te worden.
Ik doe mee omdat veel geld nodig is voor onderzoek en kanker is iets van ons allen. Ik doe mee omdat ik mijn dochter groot wil zien worden. Ik doe mee omdat ik plezier heb aan de gedachte mijn tijd en energie in te zetten voor een beter leven voor anderen.
Ik doe weer mee!
zondag 19 september 2010
Welkom
Met de Alpe d'HuZes seizoen van 2010 bijna aan zijn einde en die van 2011 in aantocht, heb ik mij besloten te begeven op een nieuwe blog... het is inderdaad even wennen zo een template...Na de nodig gevecht is het gelukt mijn eerste blog te plaatsen. Hopelijk gaat het de volgende keer beter.
Als eerste blog heb ik besloten mijn einde blog van 2010 alsnog te publiceren.
Wij zijn immiddels 2 1/2 maand verder en pas nu kom ik met mij eindverslag van donderdag 4 juni.
Eigenlijk heb ik meerdere keren geprobeerd mijn gedachten op papier te zetten en heb ik het steeds weer weggezet. Ik heb genoeg mooi verslagen zien langs komen op verschillende blogs en gedacht "Wat kan ik daar aan toevoegen?"...toch ga ik een poging doen, al is het alleen om mij rust te geven.
Ok, Het is gelukt!. 6 keer heb ik de Alpe d'Huez weten te beklimmen. 6500 hoogte meters en 180 km in ongeveer 13 uur, al moest ik heel diep gaan. Uteindelijk over de finish in elkaar gevallen en moest bij de medische post verzorgd worden.
Deze dag heeft een diep indruk op mij gemaakt. De combinatie van fysiek en emotioneel uitputting heb ik niet eerder meegemaakt. Vreemd zou je denken. Is het niet vergelijkbaar met mijn leven als kanker patient? Nee, dat is anders...
Vroeg opstaan na een korte nacht is niet makkelijk. Maar Ja, dat gezegd, had ik uberthapt een rustig nacht gehad ook was ik op tijd naar bed gegaan? Veel spanning in mijn lijf. Gelukkig had ik de dag daarvoor alles klaar gezet... fiets, kleding, ontbijt, auto ingeladen.
Om 03:00 uur ging de wekker, al sliep ik niet echt. Toch doet het pijn om zo vroeg uit je bed te komen. Wij stonden allemaal samen op. Ineke en Noa moesten voor 04:00 al in de auto zitten omdat daarna de berg dicht ging. Zij waren vlug weg. Vreemd eigenlijk, amper de tijd om te beseffen dat wij elkaar pas weer zouden zien als ik boven was. Weg waren ze, en kon ik verder in de stilte proberen mijn ontbijt weg te werken en aan te kleden.
Wetend dat ik een diesel ben, wilde ik al minstens 30 min. infietsen dus heb ik samen met Jack een paar rondjes dorp gefietst.
Uiteindelijk om 04:15 aangesloten bij de massa's fietsers die aan het dringen waren bij de start. Gelukkig dat wij op tijd waren. De fietsers bleven aanstromen. Uiteindelijk zou de file vanaf de rotonde terug naar onderaan de berg verstreken, 5 man breed. Dat is ongeveer 1 km!!
Dat zouden wij pas beseffen na de startschot toen wij langs de enorm massa moesten fietsen.
Bas Mulder, samen met Coen en Peter reden voorop. Een mooie symbolisch gebaar. Bas was toen aan het vechten voor zijn leven en dat gevecht gaat nog door.
Moeilijk te beschrijven zo een moment. Daar gaat van alles door je heen.
Voordat jij het weet ben je al aan het klimmen. Vreemde waarneming. Harstikke vroeg, schermerig, niet helemaal donker meer. De weg breed vol met fietsers en supporters langs de kant. Ik kwam Bas tegen samen met Peter en Coen bij bocht 21. Zij fietste in een rustig tempo boven. Bas zal uiteindelijk ook boven komen. Een ongelooflijk presentatie in de wetenschap dat Bas toen heel erg ziek was en nog is.
Ik fietste door nog zoekend naar de goede cadence. Mijn hartslag was nog veel te hoog en daar maakte ik mij zorg over. Een tik op mij schouder...en draaide ik om om een lachend Frank van Winden te zien. "Rustig aan Dave.."
Nog rustiger fietsen dus, zeker door de eerste steile bochten. Ik werd links en rechts gepasseerd door andere fietsers die het beter wisten ,of niet?
Toch onlangs de hoge hartslag voelde mij sterk en daar lag het gevaar. Jezelf opblazen op zo een berg is geen kunst.
De weg naar boven volgen voorbij bocht 16 en de eerste medische post. Als je hier omhoog keek kon de top nog niet zien..alleen nog een muur omhoog rijzen. Maar gelukkig deze eerste stuk is heel even minder steil.
Eindelijk mijn hartslag rond de 155 bpm gekregen en vastgehouden dus. Bocht na bocht verder omhoog. Langzaam werd het lichter maar het was nog vrij koud. Gelukkig had ik mij goed aangekleed en bij de laatste bochten onder top kom je veel meer in de wind en dan ben je extra blij met de winter kleding.
De parcours was verlengd voor ons, dus de finish was niet meer bij dat eerste plateau in de dorp maar nog een km verder omhoog. Eindelijk was ik over de laatste klim en daar lag de finish 200m voor mij en daalde ik de laatste stukje af. Dit is nou het mooiste gevoel ooit... De emotie, ontlading en applaus van de supporters en Ineke wachten bij de finish.
Deze moment zal altijd bij mij blijven...
Vervolgens eten, opladen en afdalen. Ik ben geen held met afdalen en heb ik ook geen plezier in. Ik was gewaarschuwd voor de koud en blijkt te kloppen. Bij de start weer duurde het 5 min om weer gevoel te krijgen in mijn vingers, en dat met winter handschoenen!
De kop was eraf, en ik voelde mij veel beter deze keer als ik opweg ging voor de tweede beklimming. Het ging ook een stuk beter ook. Ik kwam Jan Brak tegen, de vader van Myrthe en wij fietsten samen de hele tweede beklimming omhoog. Goede gezelschap en goede gesprekken.
Boven weer dat machtig gevoel over de finish. Ik genoot en voelde mij nog goed....Weer eten naar binnen werken en gauw vandoor. Ik zat een een schema voor de 6 beklimmingen en op tijd te zijn moest ik niet veel uitlopen. Ik probeerde 2 uur te doen over een cyclus (klimmen, pause, afdalen) anders zou ik te laat aan de laatste beklimming starten en niet omhoog mogen.
De derde beklimming en begon ik te merken dat ik vermoed raakte, maar ik kreeg veel energie van de vele supporters langs de kant en de gehele sfeer.
Het was druk boven nu.Veel fietsers, veel vermoede gezichten maar een geweldige sfeer. Jammer om af te dalen eigenlijk.
Voor de 4de beklimming heb ik weinig goede woorden. Verschikkelijk zwaar. Ontzetten veel pijn. Maar afstappen was GEEN optie. Ik kwam inderdaad veel fietsers tegen die even een pause namen bij een bocht maar zelf was ik bang hier aan te beginnen. Een keer afstappen zou voor mij dodelijk zijn.
Ik voelde een enorm plank in mijn rug...die zat dus vast en beide kneeen waren aan het branden. Zo dit is de pijn waar Coen het over had.. Ok..
Eerlijk gezegd weet ik niet hoe ik de laatste paar bochten van deze beklimming heb gehaald maar het was gelukt en ik zat compleet vermoeid boven naast Ineke.
Tom had mij ooit gezegd dat hij in 2009 toen hij er doorheen zat, een blik Cola had gedronken dus heb ik zelf ook een 1/2 liter Cola weggewerkt plus soep, broodjes, pannekoeken, fruit etc etc. Na een iets langere pause ben ik weer gaan afdalen.
Het was warm onderaan de berg en de hitte voelde je van boven en van de weg af. Ik wil niet zeggen dat de pijn minder was maar tijdens Nr. 5 maar ik had in ieder geval veel meer energie door de eerste steile stuk. Zou de Cola geholpen hebben?
Tijdens deze klim heb ik te maken gehad met een verschijnsel waar ik over gelezen had maar zelf nooit eerder meegemaakt. Ik bleef aldoor mijn hartslag in de gaten houden maar merkte ineens dat mij hartslag begon te dalen. Ik eerst blij maar daarna realiseerde ik dat het teveel ging dalen. Ik raakte oververmoeid en mijn lichaam had besloten daar in te grijpen.
Vlak onder de top ben ik Amber van Driel tegen gekomen. Over Amber heb ik vaker geschreven. Een prachtige mens die zich via mijn deelname hebt leren kennen.
Zij had mij eerder verteld dat zij een van haar beklimmingen voor mij wilde fietsen. Een prachtig gebaar waar ik wel even stil van was.
Wij ging handen in hand over de finish en net daarna heeft zij mij verteld dat deze klim voor mij was geweest. Toeval? Het Lot? Ik weet het niet, maar ik vond het prachtig!
Als je daar staat met 5 beklimmingen achter je naam is er niemand die een weerwoord zou hebben als je besluit niet verder te gaan maar ik was te dichtbij. Alles in mijn lichaam schreeuwde, Stoppen!!
Ik had nog tijd en moest en zal dit klus klaren!
Opgeven is geen optie en dat voelde ik. Gelukkig ben ik heelhuids beneden gekomen. Vermoed afdalen is niet prettig en er hadden een paar incidenten zich voor gedaan eerder op die dag. Extra alert dus!
Ik kwam buurman Paul tegen bij de start en besloot te beginnen aan de 6de....
Samen omhoog..Samen. Zonder Paul was ik er niet gekomen. Nee, hij heeft mij niet
hoeven duwen maar hij heeft mij boven gekregen.
Het is bijna surrealistisch zo een 6de beklimming. Mijn lichaam was uitgewoond, compleet leeg en de emotie had de vrije hand.
Bij bocht 3 dacht ik echt dat het afgelopen was. De ski dorp was zo dicht bij maar het lamp was uitgegaan. Hoe kan je zo dicht bij opgeven? Ik dacht heel even om af te stappen...of afvallen. Ik kon mijn evenwicht niet meer goed houden.
Paul is naast mij komen fietsen.
Als eerste blog heb ik besloten mijn einde blog van 2010 alsnog te publiceren.
Wij zijn immiddels 2 1/2 maand verder en pas nu kom ik met mij eindverslag van donderdag 4 juni.
Eigenlijk heb ik meerdere keren geprobeerd mijn gedachten op papier te zetten en heb ik het steeds weer weggezet. Ik heb genoeg mooi verslagen zien langs komen op verschillende blogs en gedacht "Wat kan ik daar aan toevoegen?"...toch ga ik een poging doen, al is het alleen om mij rust te geven.
Ok, Het is gelukt!. 6 keer heb ik de Alpe d'Huez weten te beklimmen. 6500 hoogte meters en 180 km in ongeveer 13 uur, al moest ik heel diep gaan. Uteindelijk over de finish in elkaar gevallen en moest bij de medische post verzorgd worden.
Deze dag heeft een diep indruk op mij gemaakt. De combinatie van fysiek en emotioneel uitputting heb ik niet eerder meegemaakt. Vreemd zou je denken. Is het niet vergelijkbaar met mijn leven als kanker patient? Nee, dat is anders...
Vroeg opstaan na een korte nacht is niet makkelijk. Maar Ja, dat gezegd, had ik uberthapt een rustig nacht gehad ook was ik op tijd naar bed gegaan? Veel spanning in mijn lijf. Gelukkig had ik de dag daarvoor alles klaar gezet... fiets, kleding, ontbijt, auto ingeladen.
Om 03:00 uur ging de wekker, al sliep ik niet echt. Toch doet het pijn om zo vroeg uit je bed te komen. Wij stonden allemaal samen op. Ineke en Noa moesten voor 04:00 al in de auto zitten omdat daarna de berg dicht ging. Zij waren vlug weg. Vreemd eigenlijk, amper de tijd om te beseffen dat wij elkaar pas weer zouden zien als ik boven was. Weg waren ze, en kon ik verder in de stilte proberen mijn ontbijt weg te werken en aan te kleden.
Wetend dat ik een diesel ben, wilde ik al minstens 30 min. infietsen dus heb ik samen met Jack een paar rondjes dorp gefietst.
Uiteindelijk om 04:15 aangesloten bij de massa's fietsers die aan het dringen waren bij de start. Gelukkig dat wij op tijd waren. De fietsers bleven aanstromen. Uiteindelijk zou de file vanaf de rotonde terug naar onderaan de berg verstreken, 5 man breed. Dat is ongeveer 1 km!!
Dat zouden wij pas beseffen na de startschot toen wij langs de enorm massa moesten fietsen.
Bas Mulder, samen met Coen en Peter reden voorop. Een mooie symbolisch gebaar. Bas was toen aan het vechten voor zijn leven en dat gevecht gaat nog door.
Moeilijk te beschrijven zo een moment. Daar gaat van alles door je heen.
Voordat jij het weet ben je al aan het klimmen. Vreemde waarneming. Harstikke vroeg, schermerig, niet helemaal donker meer. De weg breed vol met fietsers en supporters langs de kant. Ik kwam Bas tegen samen met Peter en Coen bij bocht 21. Zij fietste in een rustig tempo boven. Bas zal uiteindelijk ook boven komen. Een ongelooflijk presentatie in de wetenschap dat Bas toen heel erg ziek was en nog is.
Ik fietste door nog zoekend naar de goede cadence. Mijn hartslag was nog veel te hoog en daar maakte ik mij zorg over. Een tik op mij schouder...en draaide ik om om een lachend Frank van Winden te zien. "Rustig aan Dave.."
Nog rustiger fietsen dus, zeker door de eerste steile bochten. Ik werd links en rechts gepasseerd door andere fietsers die het beter wisten ,of niet?
Toch onlangs de hoge hartslag voelde mij sterk en daar lag het gevaar. Jezelf opblazen op zo een berg is geen kunst.
De weg naar boven volgen voorbij bocht 16 en de eerste medische post. Als je hier omhoog keek kon de top nog niet zien..alleen nog een muur omhoog rijzen. Maar gelukkig deze eerste stuk is heel even minder steil.
Eindelijk mijn hartslag rond de 155 bpm gekregen en vastgehouden dus. Bocht na bocht verder omhoog. Langzaam werd het lichter maar het was nog vrij koud. Gelukkig had ik mij goed aangekleed en bij de laatste bochten onder top kom je veel meer in de wind en dan ben je extra blij met de winter kleding.
De parcours was verlengd voor ons, dus de finish was niet meer bij dat eerste plateau in de dorp maar nog een km verder omhoog. Eindelijk was ik over de laatste klim en daar lag de finish 200m voor mij en daalde ik de laatste stukje af. Dit is nou het mooiste gevoel ooit... De emotie, ontlading en applaus van de supporters en Ineke wachten bij de finish.
Deze moment zal altijd bij mij blijven...
Vervolgens eten, opladen en afdalen. Ik ben geen held met afdalen en heb ik ook geen plezier in. Ik was gewaarschuwd voor de koud en blijkt te kloppen. Bij de start weer duurde het 5 min om weer gevoel te krijgen in mijn vingers, en dat met winter handschoenen!
De kop was eraf, en ik voelde mij veel beter deze keer als ik opweg ging voor de tweede beklimming. Het ging ook een stuk beter ook. Ik kwam Jan Brak tegen, de vader van Myrthe en wij fietsten samen de hele tweede beklimming omhoog. Goede gezelschap en goede gesprekken.
Boven weer dat machtig gevoel over de finish. Ik genoot en voelde mij nog goed....Weer eten naar binnen werken en gauw vandoor. Ik zat een een schema voor de 6 beklimmingen en op tijd te zijn moest ik niet veel uitlopen. Ik probeerde 2 uur te doen over een cyclus (klimmen, pause, afdalen) anders zou ik te laat aan de laatste beklimming starten en niet omhoog mogen.
De derde beklimming en begon ik te merken dat ik vermoed raakte, maar ik kreeg veel energie van de vele supporters langs de kant en de gehele sfeer.
Het was druk boven nu.Veel fietsers, veel vermoede gezichten maar een geweldige sfeer. Jammer om af te dalen eigenlijk.
Voor de 4de beklimming heb ik weinig goede woorden. Verschikkelijk zwaar. Ontzetten veel pijn. Maar afstappen was GEEN optie. Ik kwam inderdaad veel fietsers tegen die even een pause namen bij een bocht maar zelf was ik bang hier aan te beginnen. Een keer afstappen zou voor mij dodelijk zijn.
Ik voelde een enorm plank in mijn rug...die zat dus vast en beide kneeen waren aan het branden. Zo dit is de pijn waar Coen het over had.. Ok..
Eerlijk gezegd weet ik niet hoe ik de laatste paar bochten van deze beklimming heb gehaald maar het was gelukt en ik zat compleet vermoeid boven naast Ineke.
Tom had mij ooit gezegd dat hij in 2009 toen hij er doorheen zat, een blik Cola had gedronken dus heb ik zelf ook een 1/2 liter Cola weggewerkt plus soep, broodjes, pannekoeken, fruit etc etc. Na een iets langere pause ben ik weer gaan afdalen.
Het was warm onderaan de berg en de hitte voelde je van boven en van de weg af. Ik wil niet zeggen dat de pijn minder was maar tijdens Nr. 5 maar ik had in ieder geval veel meer energie door de eerste steile stuk. Zou de Cola geholpen hebben?
Tijdens deze klim heb ik te maken gehad met een verschijnsel waar ik over gelezen had maar zelf nooit eerder meegemaakt. Ik bleef aldoor mijn hartslag in de gaten houden maar merkte ineens dat mij hartslag begon te dalen. Ik eerst blij maar daarna realiseerde ik dat het teveel ging dalen. Ik raakte oververmoeid en mijn lichaam had besloten daar in te grijpen.
Vlak onder de top ben ik Amber van Driel tegen gekomen. Over Amber heb ik vaker geschreven. Een prachtige mens die zich via mijn deelname hebt leren kennen.
Zij had mij eerder verteld dat zij een van haar beklimmingen voor mij wilde fietsen. Een prachtig gebaar waar ik wel even stil van was.
Wij ging handen in hand over de finish en net daarna heeft zij mij verteld dat deze klim voor mij was geweest. Toeval? Het Lot? Ik weet het niet, maar ik vond het prachtig!
Als je daar staat met 5 beklimmingen achter je naam is er niemand die een weerwoord zou hebben als je besluit niet verder te gaan maar ik was te dichtbij. Alles in mijn lichaam schreeuwde, Stoppen!!
Ik had nog tijd en moest en zal dit klus klaren!
Opgeven is geen optie en dat voelde ik. Gelukkig ben ik heelhuids beneden gekomen. Vermoed afdalen is niet prettig en er hadden een paar incidenten zich voor gedaan eerder op die dag. Extra alert dus!
Ik kwam buurman Paul tegen bij de start en besloot te beginnen aan de 6de....
Samen omhoog..Samen. Zonder Paul was ik er niet gekomen. Nee, hij heeft mij niet
hoeven duwen maar hij heeft mij boven gekregen.
Het is bijna surrealistisch zo een 6de beklimming. Mijn lichaam was uitgewoond, compleet leeg en de emotie had de vrije hand.
Bij bocht 3 dacht ik echt dat het afgelopen was. De ski dorp was zo dicht bij maar het lamp was uitgegaan. Hoe kan je zo dicht bij opgeven? Ik dacht heel even om af te stappen...of afvallen. Ik kon mijn evenwicht niet meer goed houden.
Paul is naast mij komen fietsen.
"Dave, je gaat niet stoppen. Je kan niet stoppen.."Tranen over mijn wangen, al de zoveelste keer.
..en dus door, weer de trappers rond, en weer een meter vooruit. Bij bocht 2 & 1 stonden er veel mensen nog. Ook eentje op krukken....Krukken! Die had daar de hele dag gestaan!
Bij deze laatste stuk begon ik ook last te krijgen van inspannings asthma ook. Ik kon niet meer ademhalen maar bleef door fietsen.
De eerste plateau was druk, heel druk. De gevoel dat ik er bijna was maar een lichaam die ik niet meer kon vertrouwen.
De finish, 200m voor je, met de geweten dat het de zesde keer is, dat is onbeschrijflijk mooi. Dalen af naar de finish met 5 vingers en en duim omhoog..6 keer!!! Het is gelukt!!
Bij de finish kreeg ik het zwart voor mijn ogen en ben ik direct in de remmen gaan knijpen. Vervolgens uit de pedalen geklikt en direct door mijn benen gezakt. Ik had niks meer. Gelukkig was er een mevrouw binnen de dranghekken die voorkwam dat ik tegen de vlakte ging. Zelfs Ineke was niet op tijd.
Ik ben afgevoerd naar de medisch post en behandeld voor inspannings asthma en uitdrogings verschijnselen. Na een 1 uur en een liter vocht via de infuus mocht ik verder.
Je leeft in een roes op dat moment en amper besef wat er is gebeurt en wat jij hebt gedaan.
Het is een prachtig ervaring geweest en eentje die mij nooit zal los laten. Doe ik weer in 2011 mee? Ik kan niets anders zegen dan volmondig JA. Waarom? Het is nodig. Het geld is nodig en aandacht voor mensen die ernstig ziek zijn. Mooie mensen, mensen die vechten.
Blijf jij mee vechten? Tot volgend jaar!
Dave
Bij deze laatste stuk begon ik ook last te krijgen van inspannings asthma ook. Ik kon niet meer ademhalen maar bleef door fietsen.
De eerste plateau was druk, heel druk. De gevoel dat ik er bijna was maar een lichaam die ik niet meer kon vertrouwen.
De finish, 200m voor je, met de geweten dat het de zesde keer is, dat is onbeschrijflijk mooi. Dalen af naar de finish met 5 vingers en en duim omhoog..6 keer!!! Het is gelukt!!
Bij de finish kreeg ik het zwart voor mijn ogen en ben ik direct in de remmen gaan knijpen. Vervolgens uit de pedalen geklikt en direct door mijn benen gezakt. Ik had niks meer. Gelukkig was er een mevrouw binnen de dranghekken die voorkwam dat ik tegen de vlakte ging. Zelfs Ineke was niet op tijd.
Ik ben afgevoerd naar de medisch post en behandeld voor inspannings asthma en uitdrogings verschijnselen. Na een 1 uur en een liter vocht via de infuus mocht ik verder.
Je leeft in een roes op dat moment en amper besef wat er is gebeurt en wat jij hebt gedaan.
Het is een prachtig ervaring geweest en eentje die mij nooit zal los laten. Doe ik weer in 2011 mee? Ik kan niets anders zegen dan volmondig JA. Waarom? Het is nodig. Het geld is nodig en aandacht voor mensen die ernstig ziek zijn. Mooie mensen, mensen die vechten.
Blijf jij mee vechten? Tot volgend jaar!
Dave
Abonneren op:
Posts (Atom)
