Bedankt en tot ziens..

Het zijn de laatste dagen voor de Kerst en van het jaar 2010. Tijd om terug te kijken wat er allemaal in de laatste 12 maanden heeft afgespeeld.
Een bewogen jaar in vele opzichten. De jaar dat ik weer zegvierde op de Alpe d'Huez, een belofte van 7 jaar geleden heb kunnen inlossen en een punt kunnen zetten achter een nare periode van mijn leven.
Ik ben geen patiënt meer maar de herrineringen hebben hun schade achtergelaten. Ik heb nieuwe mooie mensen ontmoet en anderen moeten loslaten. Die zullen het daglicht van 2011 niet ervaren.
Ik maak deel uit een team die volgende jaar de Alpe d'Huez gaat beklimmen. De ambitie is groot, en de enthousiasme ook :-).
Ik heb fouten gemaakt en daarvan geleerd, om hopelijk een beter mens te worden.
Ik heb mijn vader bijgestand toen hij mij nodig had, al was het aan de andere kant van de wereld. Hij wordt beter en door de ervaring, hopelijk ik ook.
Maar mijn grootste dank heb ik voor mijn dochter Noa. Door haar leer ik het meeste. Zij geeft kleur aan de grijze wereld om mij heen.

2011 staat groot voor mij nu. Wat zal het brengen? Misschien is het beter om dat niet te vragen. Ik stap er voorzichtig in en probeer van de rit te genieten.

Ik wil iedereen een Prettige Kerst wensen en een Fijne Jaarswisseling en de allerbeste wensen voor 2011.

Dave

Wat is voor mij de Alpe d'HuZes?

Wellicht zullen sommige van jullie denken, Wat een overbodige vraag? maar toch is het een vraag dat ik mij regelmatig stel. Wat betekend de Alpe d'HuZes voor mij?
Nou, niet fietsen, laat mij dat voorop stellen. Sorry fiets liefhebbers, maar wielrennen is niet mijn grootste hobby.
13 uur op een fiets is niet leuk, sterker nog, het is afzien, puur afzien en ik kan het weten. De slagen van de zweep ken ik inmiddels, als deelnemer in 2010 en als kanker patiënt. Maar wat is het nou die het voor mij zo speciaal maakt? Er zijn toch anderen sportieve evenementen die geld ophalen voor het goede doel, ook voor kanker onderzoek, waarom de AD6 dan?
In november 2009 zat in de zaal bij de 1e deelnemers bijeenkomst naar Coen en Peter te luisteren en wist ik vrij snel dat ik bij een bijzonder evenement was aangesloten. Maar wat was dat nou precies?, dat gevoel?
Het is passie, en de absoluut overtuiging, in jezelf, dat je de wereld zelf kan veranderen. Niet wachten tot er iemand anders is die het oppakt maar zelf de wereld om je heen beïnvloeden. Durven dromen, durven ergens aan te beginnen zonder geen enkele garantie voor een goede afloop. Sterker nog, dat je de goede afloop zelf afdwingt.
Dat raakt mijn ziel. Dat inspireert mij, en dat bedoel ik in de grootst zin van het woord.
Het is niet dat wij geld ophalen voor kanker onderzoek en ook niet het fietsen, dat zijn voor mij randverschijnselen. Men is heilig van overtuigd dat er binnen 10 jaar kanker van een dodelijk naar chronisch ziekte wordt veranderd en acteert daar ook naar. Wij hebben dit geroepen en gaan dit samen met anderen ook waar maken.
Het is makkelijk langs de kant te staan en kritiek te leveren of er niet in te geloven, maar wat is nou mooier dan meedoen en zorgen dat dit doel wordt gehaald?

In 2010 heb ik meegefietst, en tot het laastste nog niet overtuigd dat ik als kanker patiënt het zou redden 6 keer omhoog te fietsen. Tot het moment dat Coen een paar weken voor het evenement mij gemaild heeft om te vertellen dat ik klaar was. Dat ik moest de onrust naast mij neerleggen en geloven in mijzelf. Alle mijn vrienden & familie hadden hun twijfels, dat weet ik. Ik neem ze niet kwalijk, die twijfels had ik ook, maar Coen niet. Ik heb geleerd dat je kunt altijd beginnen aan iets waarvan de uitkomst niet zeker is. Niet wetend hoe het afloopt, moet nooit de reden zijn om er niet aan mee te doen.

Sterker nog, ik ben veel sterker dan ik ooit dacht te zijn en dat kracht zet ik weer in voor de Alpe d'HuZes..

Going Home

Een korte bericht deze keer...
Mijn vader is afgelopen maandag door een hartaanval getroffen tijdens een familiebezoek in Sydney. Het heeft mij doen besluiten om zaterdag a.s. de vliegtuig te pakken richting Australië. Even geen AD6 strijdkreet, gewoon familie weer op de eerste plaats zetten en mij moeder en zus steunen en zorgen voor pap.
Geen rationele argument over geld, tijd en de ongemakken van 22 uur vliegen. Gewoon gaan.....

Hopen op een goede afloop.

Dave

Je hebt kanker

Je begrijpt dat dit geen leuk bericht is...onder patiënten noemen wij dit.... een slecht nieuws gesprek.
Ik heb er tot nu toe vier gehad en als het aan mij ligt, blijft het ook bij vier. Het went nooit. Het gevoel dat de grond onder je vandaan wordt gehaald. Dat je valt en je hoofd draait letterlijk in de rond.
Op de eerste keer na, had ik wel het gevoel dat er iets mis was. Toch de woorden van de arts, het oordeel, voelt als een klap in je gezicht. De arts blijft door praten over de mogelijke vervolg traject en dat het lastig gaat worden maar je luistert eigenlijk niet meer, of half in ieder geval. Je loopt weg richting de secretariaat om de batterij van onderzoeken en testen weer in te plannen, CT, PET, bloedtesten & wellicht een beenmerg punctie. Je probeert een moedig gezicht op te zetten en iets grappigs te zeggen. Het lukt niet, en de secretaresse tegenover je, heeft allang door dat het weer niet goed is. Je arts geeft even een knik en zegt even wat en loopt weg met een nieuwe patiënten dossier onder zijn arm en je wordt alleen gelaten met je verdriet.

Er is nog geen positieve houding hier, of vechtlust, alleen verdriet & waanhoop. De zekerheid is er weer, de enige zekerheid die je als kankerpatiënt hebt...dat je ziek bent. De bericht dat je beter bent is altijd "onder voorbehoud", dat je ziek bent niet, dat is vast en zeker.
Het is dit onzekerheid waar ik tot de dag van vandaag mee worstel en misschien het meest onderschat en misbegrepen deel van de leven van een kankerpatiënt.
Er wordt ons gezegd, dat niets zeker is, een cliché waarvan iedereen het zomaar heen en weer slingert zonder de betekenis daarvan echt te begrijpen.
Wij leven in onwetendheid. Wat er morgen gebeurt weet niemand, al denken wij daar invloed op uit te kunnen oefenen. In zekere zin is dat ook zo, maar het is beperkt.
Ik zou het leven niet anders willen ervaren. Iedere dag een verassing, ieder dag iets nieuws, maar wel in de wetenschap dat morgen iets heel moois kan brengen maar ook soms iets minder moois.
Er wordt ook soms gezegd, leef iedere dag alsof het je laatste is...daar heb ik niets mee. Maar dat je probeert het meeste uit je leven te halen onlangs wat het Lot je oplegd, dat vind ik mooi!

Ik word niet geinspireerd door mensen die zomaar schijnbare grote dingen doen. Ik word geinspireerd door mensen die onlangs tegenslagen, zich niet uit het veld laten slaan. Die durven dromen zonder beperking, al hebben zij dat misschien wel.
Vijf jaar lang, hebben kankerpatienten laten zien tijdens de Alpe d'HuZes dat, wat door vele onmogelijke werd geacht, toch haalbaar was.

Beste lezer, deze mensen verdienen onze respect en steun. Wordt JIJ ook sponsor in 2011?

tweede kans

Inspiratie komt van de vreemdste hoeken... voor deze blog komt dat inspiratie van een liedje vanmorgen op mijn iPod.
Een prachtige liedje met een hele bijzondere tekst. Luister mee..

Afscheid nemen, bestaat niet - Marco Borsato

Voor ons heeft dit liedje veel betekenis, vooral voor Ineke. Toen ik heel ziek in Alkmaar lag, was dit liedje vaak te horen op de radio...je begrijpt dan dat de tekst toen bij Ineke hard aankwam. In Alkmaar toen heb ik een tweede kans gekregen. Waarom de dubbeltje mijn kant is opgevallen is mij niet geheel duidelijk. Goede artsen, goede medicijn, geluk, dat ik geen afscheid kon nemen... wie zal het zeggen. Maar dat het heel makkelijk anders had kunnen verlopen, houd mij tot de dag van vandaag nog bezig.
Vanaf dat dag was alles anders, al heeft het nog jaren geduurd voordat ik achter kwam wat anders was. Klinkt dat vaag? Het lijkt alsof de laatste jaar veel is duidelijk geworden en ik kan beter terug kijken met een veel heldere blik.

Ik had dood kunnen zijn in Alkmaar... sterker nog, ik had dood moeten zijn, maar dat is niet gebeurd. Voor een hele tijd heeft dat gedachte met veel last bezorgd. Maar nu, nu niet meer. Nu voel ik mij juiste bevrijd door dit feit. In mijn tweede leven, ben ik vader geworden, Noa groot zien worden en dichter bij Ineke gekomen. Ik ben weer sterk, in sommige opzichten fitter dan voor ik ziek was. Ik heb een kant van het leven gezien wat mij anders verborgen was gebleven en besloten dat er andere drijfveren zijn in het leven.

Succes voor mij, heeft niets te maken met mijn werk en alles te maken met hoe ik ben als vader, echtgenoot en persoon. Voor velen van jullie niets nieuws, voor mij, een openbaring.
Gisteren las ik op Twitter..

Life isn't about waiting out the storm.. it's about dancing in the rain..

Laat het op je inwerken...hier gaat het namelijk om. Vanmorgen liep ik naar het station in de regen en moest ik hier aan denken. Vervolgens Marco Borsato op mijn iPod...

Het leven is wat je van maakt, dus maak wat van je leven.

Leven

Familie is belangrijk, niets nieuws daar. Familie geeft mij een gevoel van liefde, herkenning en geborgenheid. Het is mijn referentie kader, mijn eykpunt en een liefdevol omgeving waar ik tot rust kom.
Familie houdt van mij, zoals ik ben....juist, zoals ik ben.
In het verleden ben ik weleens vergeten hoe veel ik daar aan heb. Het is spijtig om dat achteraf te moeten constateren.
Het zou makkelijk zijn om mijn ziekte de excuus te geven, veel te makkelijk. Leven met kanker betekend, samen leven met kanker. Het mag zijn dat ik het patiënt was, maar wij waren samen ziek.
Dit is een belangrijke gegeven in onze relatie geweest. Aandacht voor elkaar en de bereidheid elkaar te steunen als de ander het even moeilijk heeft.
Enkele keren is het voorgekomen dat wij allebei het even kwijt waren en dan was het even niet gezellig. Ook daar zijn wij zonder kleerscheuren doorheen gekomen.
Wij komen gelukkig in rustiger vaarwaters wat mijn ziekte betreft. De laatste behandeling dateert uit 2008, maar de gevolgen zijn erg voelbaar, zelfs iedere dag.
Zolang ik het fysiek niet forceer, gaat het prima maar van de geestelijk kant moet er nog veel aan gesleuteld worden. Afgelopen weekend heb ik samen met een goede AD6 vrienden daar een diepe gesprek over gevoerd. Ook daar kan ik liefde, herkenning en geborgenheid vinden. Het is heel prettig te beseffen dat mijn familie een stuk groter is geworden dan voorheen.
Vorige keer heb ik veel grote stappen kunnen maken dankzij mijn deelname aan de AD6. Deze keer hoop ik weer zulke grote stappen te kunnen maken.  

Niet om beter te leren leven met kanker maar om beter te leren......Leven

Down the rabbit hole

Ik ben net terug van een MTB tocht met een groep andere mannen die regelmatig op zondag een rondje fietsen in de mooie Noord Hollandse duinen reservaat.
Ik was ook meerdere keren afgereden en uiteindelijk na iets meer dan een uur ben ik terugekeerd naar huis. Het was wel gezellig hoor en zij hebben keurig op mij gewacht. Maar na de 3 keer afgereden te zijn vond ik het welletjes.
Mijn hartslag lag voortdurend tegen de 170 en dat is in deze stadium van de training niet goed. Dan ben ik meer aan het afbreken dan opbouwen. Maar goed, eerlijk is eerlijk, de jongens konden harder en ik kon dat tempo niet vasthouden.
Op de terugweg zat ik te balen op de fiets. Ik zou dat toch moet kunnen?...ik ben tenslotte 6 keer de Alp op geweest in Juni!
Ik ben gaan nadenken waarom ik dat vervelend vind en waar komt dat schaamte gevoel van.
Dit soort zelf analysis doe ik vaak de laatste tijd. Ik wil weten waar dit allemaal vandaan komt.   
Ik begin mij tegen te spreken..
"Je heb toch aangegeven waar je grenzen liggen en je bent daar niet overheen gegaan. Deze training is juiste op je te brengen naar de niveau om weer in 2011 hetzelfde kunstje te kunnen doen.
Waar schaam je je voor ?.....Tegen deze mannen hoef je je niets te bewijzen...tegen niemand trouwens."
Ik fiets door..toch ergens meet ik mij bij de prestaties van andere en dat zijn vaak fietsers, als je zelf aan het trainen bent voor de Alpe d'HuZes. Een menselijk trekje waar ook ik last van heb.
Maar dit is toch niet de reden dat ik mij inzet voor de Alpe d'HuZes?
Sterker nog, hoewel ik mij fysiek goed voorbereid heb op de editie van 2010, heeft dat mij alleen tot de 4 keer boven gebracht. De laatste twee keer hadden niets met training te maken.  
     
Nog verder fietsen met mijn gedachte's.... ik ben rustiger aan het worden.

Ik ben geen wielrenner, topsporter of bijzonder MTBer. Ik ben een hele gewone man met een bijzonder wens, die dat met vele anderen op een ongewone manier onder de aandacht wil brengen.

Dave
    

De beleving van een Ad6er

Gisteren heb ik van Jan Brak, de vader van Myrthe, een uitgebreide mail ontvangen. Het was reactie na aanleiding van mijn eerdere blog entries. Ik vond Myrthe een zeer inspirerende vrouw en het is duidelijk dat zij het niet van een vreemde heeft.
Het was een zeldzaam mooie ervaring om zo een mail te lezen. De emotie spatte van de woorden af. De bewustwording die de Alpe d'HuZes te wegen brengt is groot. Het is mooi om mee te maken, bij mijzelf en bij anderen. Hoe kan het dat zoveel mooie mensen bijmekaar zijn gekomen? De inspiratie gaat over en weer. Ik word waanzinnig geïnspireerd door zulke mails. Ik hoop dat als mensen mijn blog lezen dat ze iets vinden die ook hun aanspreekt.
Mijn leven was al veranderd door mijn ervaringen als kanker patiënt maar in de laatste jaar als AD6er heb ik nog een stap gemaakt. Feitelijk identificeerde ik mij vroeger als patiënt en nu als AD6er. Ik praat er graag over en ik ben er bijna ieder dag ermee bezig. Vanaf het moment dat ik mij heb aangemeld, voelde ik mij thuis. Deze Stichting heeft mij letterlijk en figuurlijk omarmt en welkom geheten.
Nu probeer ik ons boodschap uit te dragen, waar ik dat kan. Een blog is een erg geschikte medium daarvoor maar ook in de lezingen die ik geef en andere gelegenheden komt het regelmatig ter sprake.
Maar ik probeer ook mijn beleving als kanker patiënt binnen de organisatie uit te dragen en daar ging juist het mailwisseling met Jan over. Als andere deelnemers, bekende of onbekende vragen hebben over hoe het is te leven met kanker, voelt het als mijn plicht daarover in gesprek te gaan.

Een stukje uit mijn mail aan Jan..

Waarom heb ik het gered, en waarvoor? Wat wil ik met mijn leven doen en waarom zou ik? Dit zijn zware vragen Jan, en ik wil niet pretenderen dat ik inmiddels alle antwoorden heb, maar ik kom wel dichter bij mijzelf en daar heeft de Alpe d'HuZes een grote rol in gespeeld en nog speelt.

Inspiratie begint bij jezelf...

Dark Days

Gisteren waren Ineke en ik 13 jaar getrouwd. Reden voor een klein feestje dus zijn wij met zijn tweeën naar de sauna geweest.
Lekker genieten van elkaar, ontspannen en een goed gesprek, en de onderwerp van dit gesprek is ook reden voor deze blog vandaag.
Wij hadden het weer over de donkerste periode van mijn leven als kanker patiënt, de Dark Days van 2003/2004. Ik hoor jullie denken...vreemd onderwerp voor zo een ontspannen dag.  Nou, niet zo gek als jullie zouden denken. Zo een heerlijke dag brengt ons dichterbij mekaar en de gesprekken die uit voortvloeien toetsen vaak momenten waarvan de emotie nog heel tastbaar is. Dus reisde wij terug naar 2003...

Het is December, de dagen zijn kort geworden maar deze keer heb ik er geen last van, ik word tenslotte vader en mijn geluk kan niet op. De baby kamer is klaar en ik heb genoeg kleding ingekocht om 10 babies te kleden. Het was 6 maanden geleden dat mijn laatste chemo had gehad en ik kon geen beter manier bedenken om dat hoofdstuk af te sluiten, dan vader worden. Ineke was 19 januari uitgerekend, dus nog 6 weken te gaan....
Maar helaas zou het ons niet gegund zijn van deze weken te genieten zoals wij dat voor ogen hadden. Uit een controle half december zou blijken dat mijn kanker terug was en hoe. Te horen dat je ziek ben is al erg genoeg maar te horen dat naar een jaar vechten en verschrikkelijk ziek zijn dat het veel agressiever is terug gekomen, dat is een mokerslag waarvan je bijna niet boven komt.

Ik was ziek, heel ziek en de herenneringen raasde door mijn hoofd. Ik beleefde in een keer de pijn, verdriet en emotie van kanker patiënt zijn en als laatste de gedachte.....

ik zal mijn dochter nooit zien opgroeien..

En je dan proberen te herpakken als Otto de vervolg behandel traject voorlegde. Dat hield in 5 maanden intensief behandelen dat bestond uit 3 series chemo kuren en uiteindelijk een maand opname in het VU waar ik nog zwaardere chemo zouden krijgen en een stamcel transplantatie. Als het goed ging zou ik in April klaar zijn.
De voortrajecten zou in Alkmaar plaatsvinden en de laatste opname in Amsterdam.
Zo, daar waren dan, ik weer patiënt, maar deze keer met hoog zwanger vrouw aan mijn zij.   

Wij moesten ons binnen een week melden in Alkmaar, geen tijd om emotioneel te schakelen, dat komt later. Met lood in ons schoenen zijn wij richting Alkmaar vertrokken. Het zou een korte opname zijn, 3 dagen en dan naar huis om te herstellen. De cyclus was inmiddels bekend.... 
De kanker was heel agressief teruggekeerd deze keer en dat zou blijken uit de reactie die ontstond naar het toedienen van de eerste medicinen.
Sepsis met MOF, om een medische inhoudelijk term te gebruiken. Een Multi Organ Failure was veroorzaakt door bloed vergiftiging. Die kanker had te goed gereageerd op de chemo waardoor mijn bloedbanen direct vol zat met dode kanker cellen, zoveel dat mijn lichaam verstopt raakte.
Wat hierna gebeurt is allemaal uit gesprekken met o.a. Ineke helder geworden maar als ik het goed begrijp ben ik heel snel achteruit gegaan, begon wartal te spreken en mijn bloeddruk was zo laag dat men dacht dat de apparatuur kapot was omdat ik simelweg geen meetbaar bloeddruk had.

Ik ben snel overgebracht naar de ICU waar wegens niet meer functionerende longen aan de beademing ben geplaatst. Acht dagen heb ik in coma gelegen met Ineke aan mijn zij. Deze dagen zijn voor mij compleet blanco maar voor Ineke moet die een hel zijn geweest. 
Nier, lever, longen functioneerde niet meer, alleen mijn hart deed het nog. Ineke had dagelijks overleg met de ICU artsen omdat men niet verder dan een paar uren vooruit konden kijken en de artsen al gewaarschuwd hadden dat ik bij de vijf ziekste patienten van Nederland behoort.
Toen op de achste dag mijn slaap middelen waren afgebouwd, kwam ik eindelijk bij. Ik deed mijn ogen open maar zag niets. Ik hoorde wel de computers om mijn heen en vreemd genoeg kon ik niet bewegen. Helemaal niet bewegen... 
Langzaam begon ik te focussen en kon ik Ineke aan het eind van mijn bed zien. Zij keek rustig maar met hele bezorgd ogen.  
Ik kon natuurlijk niet praten met de beademings buis en ik proberde mij arm op te tillen, er gebeurde niets. Er liepen aan alle kanten draden uit mijn lijf maar ik kon mijn hoofd niet bewegen dus kon ik niet zien waar ze allemaal naartoe gingen, maar ik had een vermoeden.
Aan het eind van mijn bed stond ook een hele kleine plastic kerst boom. Het was al Kerst geweest blijkbaar...
De volgende dagen was een komen en gaan van verpleging, artsen, bezoek, weer overleg, weer bezoek. Eten hoefte ik niet, dat liep via de non-food. Heel veel slapen en top-sport bestond uit de knopjes van de afstand bediening indrukken...       
Na intensief overleg van de artsen vonden zij het verantwoord mij te proberen van de beademing af te krijgen. Dat gebeurt in stappen door steeds een hulp stukje tussen te plaatsen. Daarmee moet je zelf het ademen overnemen en als je dat 8 uur vol kan houden, mag je van de apparatuur af.  Na acht uur keihard werken en helemaal doorweekt door zweet was het mij gelukt en de volgende dag hebben zij mij inderdaad bevrijd. Ik had direct geen stem door beschadigde stembanden maar gelukkig na een paar dagen is het zich langzaam gaan herstellen. 
Maar hoe stond ik ervoor?.....niet goed. 
   
Ik was ooit naar het ziekenhuis gekomen voor een chemokuur. Ik was nog ernstig ziek en doorzetten van de kuren was onmogelijk wegens geen nier functie, en ik kon niet lopen wegens afbraak van spierweefsel. O,ja mijn vrouw was ook over twee weken uitgerekend...
Ik weet dat het achteraf praten is, maar ik geloofde nog steeds dat het goed zou komen, dat ik beter zou worden. Stukje voor stukje, eerst zorgen dat ik weer nier functie hersteld en dan de kuur afmaken...
Prognose voor nier functie was goed maar wanneer was onduidelijk, dan maar eerst leren lopen en dan trappen lopen, nieren komen daarna. Dagelijks twee keer trainen met de fysio en daar naast zelf met de rolator oefenen heen en weer door de gangen van Oncologie.
Ik-wil-beter-worden, ik-ga-beter-worden.
Eindelijk is mijn nier functie hersteld en kon ik de kuur afmaken en ben ik 18 januari uit het ziekenhuis ontslagen.
Wat zou 3 dagen zijn was 5 weken geworden en ik zat zwaar vermagerd naast Ineke in de auto naar huis.  

19 januari zijn wij de trotse ouders geworden van Noa, thuis geboren zoals wij altijd gepland hadden.

Waarom heb ik jullie dit verteld?   Het is een ongelofelijk zwaar periode uit ons leven geweest, maar ook de periode waar ik het meeste kracht uit put. Als ik 9 juni ergens op de berg het zwaar denkt te hebben, zal ik weer aan deze periode terug denken en vervolgens aanzetten en genieten van het feit dat ik dit mag doen, dit kan doen...

Opgeven is Geen Optie

It giet oan!

Gisteravond heb ik de verlossende schot gehad... nou, niet ik alleen maar vermoedelijk alle oude deelnemers. Gisteren was er weer een nieuwsbrief waarin verwezen werd naar een link waarin mensen zich konden inschrijven voor AD6 2011.
Ik wist er al van, dat oude deelnemers vantevoren deze mogelijkheid hadden. Het was vorige jaar ook. Toch als het zover is en het moment breekt aan dat ik dus daadwerkelijk mag inschrijven, gaat mij hart toch harder kloppen.
Voor de tweede keer ingeschreven, en voor de tweede keer helemaal voor gaan. Inmiddels is de organisatie een goed geolied machine en dat merkte ik aan de nieuwsbrief gisteren. Er wordt straker op gestuurd en beter gelet dat je aan je financieel plicht houdt. Als deelnemer ben je verplicht om minimaal 2500 euro op te halen en hetliefste, meer. Het is goed dat de organisatie hier strenger mee òm gaat. Alpe d'HuZes is niet een gewone cyclo-sportieve evenement. Het is heel veel meer en wij met zijn allen moeten niet vergeten waar wij straks voor fietsen en dat het vinden van sponsors het allerbelangrijkste is.
De actie pagina's zijn er nog niet maar ik verwacht dat dat niet lang zal duren.

Het begint allemaal te lopen, ik voel het zelf. De passie drijft naar boven en aan de berichten op Twitter geloof ik dat dat bij anderen ook het geval is.

Over iets meer dan een week is de cheque overhandiging in Rotterdam. Daar heb ik enorm zin in. Het vieren van wat wij hebben gepresteerd in 2010 en dan gaat de blik weer vooruit. Richten op 9 juni 2011 en genieten van de weg daar naartoe!


       

Afscheid nemen

Een druilerige dag, dus reden genoeg om weer eens te kijken als er nog een blog in zit...
Over twee weken precies is de cheque overhandiging in de Nieuw Luxor Theater in Rotterdam en gaan wij (1500 Ad6ers met vrienden, familie en sponsors) eindelijk horen wat het eind bedrag is geworden.
Tevens is het ook het officiële eind van de 2010 seizoen en ook begint de inschrijving voor  2011.

Wij nemen dus afscheid van het seizoen 2010 en hoewel ik iemand bent die graag vooruit kijkt, moet ik eerlijk toegeven dat ik deze afscheid met gemengde gevoelens doe.
Als het seizoen waarin ik voor eerst met AD6 te maken heb gehad zal het alleen daarvoor een speciaal plek hebben maar er is natuurlijk veel meer reden om bij stil te staan.

Ik heb hele mooie inspirerende mensen ontmoet. Mensen die zich vol overgave inzetten aan dit prachtige doel. Het zijn in vele gevallen dierbare vrienden van mij geworden en dat vriendschap betekend voor mij, heel veel.

Ook ik heb ervaren hoe mooi het is om mij belangeloos in te zetten voor deze stichting, en wat een energie dat geeft.

Maar in het 2010 seizoen heb ik ook afscheid moeten nemen van een aantal mensen en anderen zien ziek worden. Dat vind ik erg, heel erg en dat is iets die mij van binnen diep raakt. Ik ben zelf ziek geweest, kent de onzekerheid van patiënt zijn en de pijn die helaas bij de meeste van deze behandelingen hoort.

Het zijn allemaal vechters die strijden tegen wat het Lot hun opgelegd heeft maar 2010 zal voor mij altijd het seizoen van Bas Mulder zijn.

Over Bas is er veel geschreven en gesproken, door mensen die hem beter kenden als ik zelf maar afscheid van 2010 betekend voor mij afscheid van Bas en wat hij voor mij heeft betekend.  Het moment van 2010 was natuurlijk dat hij over de finish kwam.  Ik stond erbij toen, vlak bij de finish, nog aan het bijkomen van mijn eigen inspanningen en het staat nog altijd helder op mijn netvlies...

Bas is er niet meer maar in 2011 zal hij bij vele deelnemers omhoog gaan op de bagagedrager vermoed ik, ook bij mij.

Bas is bloem geworden en wij begrijpen dat niet, maar wij zijn nog knopjes

-Coen van Veenendaal-

2010 was ook het seizoen dat ik niet meer ziek was en ook geen patiënt meer. Ik heb vooral mijn eigen demons geconfronteerd en overwonnen.
Dus verwelkom ik het 2011 seizoen. Ik heb zin om mijn vrienden weer te zien, samen huilen, samen lachen, samen mooie dingen doen. 
  

Waarom doe ik weer mee?

Gisteren was ik weer in het VU ziekenhuis voor de tweede van mijn geplande studenten colleges. Het was weer een intens en inspirerende sessie. Het is altijd verrassend hoe de gesprekken verlopen. Ik heb geen droog ingestudeerd verhaal. Ik wil juiste dat de studenten voelen hoe het is patiënt te zijn. De emotie is er, en ik leg mij bloot aan deze jonge geesten. Niet zonder gevaar voor mijzelf natuurlijk en de tol is vaak dat ik na zo een ochtend sessie voor de rest van de dag uitgeschakeld ben. Toch doe ik het graag en ik hou altijd een betoverende herrenering aan over. De studenten zijn vrij om alles te vragen en deze vragen zijn vaak onafgeremd en leiden juist tot interessante discussies. 

Gisteren was weer zo een vraag. Een jonge studente achterin de zaal naar aanleiding van mijn opmerking over wat een goede arts maakt..... 

" Maar hoe moet ik dit nou ontwikkelen?"  vroeg zij
" Ja, daar is er geen handleiding voor" zei ik  "Als je ervan bewust wordt dat het nodig is, zulke dingen hebben tijd nodig" 

Daar nam zij geen genoegen mee.... 
Ik keek naar beneden en dacht na, niet meer dan een halve minuut, hoewel het langer voelt. Toen ik weer omhoog keek, met tranen in mijn ogen vroeg ik  "Waarom wil je arts worden?"  Het was een retorisch vraag maar die vraag stelde ik weer.. "Waarom heb je besloten arts te worden ?"   

Zij begreep mijn antwoord...

Deze korte wisseling houd mij al een dag bezig en is de aanleiding voor deze blog. 
Ik sta alweer aan de vooravond van de nieuwe seizoen van de Alpe d'HuZes en voor mij ook een belangrijke moment om diep in mijn ziel te kijken en vragen waarom ik weer mee doe.  

Ik heb toch al mijn doel gehaald? een nare periode van mijn leven afgesloten? het is toch allemaal gelukt?
Ja, allemaal waar..... maar waarom deed je echt mee?

..en toen begreep ik het ook.

Ik doe weer mee omdat ik geïnspireerd word, en anderen ook wil inspireren. Ik wil laten zien dat als kanker patiënt dat er dient rekening met je gehouden te worden. 
Ik doe mee omdat veel geld nodig is voor onderzoek en kanker is iets van ons allen. Ik doe mee omdat ik mijn dochter groot wil zien worden. Ik doe mee omdat ik plezier heb aan de gedachte mijn tijd en energie in te zetten voor een beter leven voor anderen.

Ik doe weer mee!

Welkom

Met de Alpe d'HuZes seizoen van 2010 bijna aan zijn einde en die van 2011 in aantocht, heb ik mij besloten te begeven op een nieuwe blog... het is inderdaad even wennen zo een template...Na de nodig gevecht is het gelukt mijn eerste blog te plaatsen. Hopelijk gaat het de volgende keer beter. 
Als eerste blog heb ik besloten mijn einde blog van 2010 alsnog te publiceren.


Wij zijn immiddels 2 1/2 maand verder en pas nu kom ik met mij eindverslag van donderdag 4 juni.
Eigenlijk heb ik meerdere keren geprobeerd mijn gedachten op papier te zetten en heb ik het steeds weer weggezet. Ik heb genoeg mooi verslagen zien langs komen op verschillende blogs en gedacht "Wat kan ik daar aan toevoegen?"...toch ga ik een poging doen, al is het alleen om mij rust te geven.

Ok, Het is gelukt!. 6 keer heb ik de Alpe d'Huez weten te beklimmen. 6500 hoogte meters en 180 km in ongeveer 13 uur, al moest ik heel diep gaan. Uteindelijk over de finish in elkaar gevallen en moest bij de medische post verzorgd worden.
Deze dag heeft een diep indruk op mij gemaakt. De combinatie van fysiek en emotioneel uitputting heb ik niet eerder meegemaakt. Vreemd zou je denken. Is het niet vergelijkbaar met mijn leven als kanker patient? Nee, dat is anders...
Vroeg opstaan na een korte nacht is niet makkelijk. Maar Ja, dat gezegd, had ik uberthapt een rustig nacht gehad ook was ik op tijd naar bed gegaan? Veel spanning in mijn lijf. Gelukkig had ik de dag daarvoor alles klaar gezet... fiets, kleding, ontbijt, auto ingeladen.
Om 03:00 uur ging de wekker, al sliep ik niet echt. Toch doet het pijn om zo vroeg uit je bed te komen. Wij stonden allemaal samen op. Ineke en Noa moesten voor 04:00 al in de auto zitten omdat daarna de berg dicht ging. Zij waren vlug weg. Vreemd eigenlijk, amper de tijd om te beseffen dat wij elkaar pas weer zouden zien als ik boven was. Weg waren ze, en kon ik verder in de stilte proberen mijn ontbijt weg te werken en aan te kleden.
Wetend dat ik een diesel ben, wilde ik al minstens 30 min. infietsen dus heb ik samen met Jack een paar rondjes dorp gefietst.
Uiteindelijk om 04:15 aangesloten bij de massa's fietsers die aan het dringen waren bij de start. Gelukkig dat wij op tijd waren. De fietsers bleven aanstromen. Uiteindelijk zou de file vanaf de rotonde terug naar onderaan de berg verstreken, 5 man breed. Dat is ongeveer 1 km!!
Dat zouden wij pas beseffen na de startschot toen wij langs de enorm massa moesten fietsen.
Bas Mulder, samen met Coen en Peter reden voorop. Een mooie symbolisch gebaar. Bas was toen aan het vechten voor zijn leven en dat gevecht gaat nog door.
Moeilijk te beschrijven zo een moment. Daar gaat van alles door je heen.
Voordat jij het weet ben je al aan het klimmen. Vreemde waarneming. Harstikke vroeg, schermerig, niet helemaal donker meer. De weg breed vol met fietsers en supporters langs de kant. Ik kwam Bas tegen samen met Peter en Coen bij bocht 21. Zij fietste in een rustig tempo boven. Bas zal uiteindelijk ook boven komen. Een ongelooflijk presentatie in de wetenschap dat Bas toen heel erg ziek was en nog is.
Ik fietste door nog zoekend naar de goede cadence. Mijn hartslag was nog veel te hoog en daar maakte ik mij zorg over. Een tik op mij schouder...en draaide ik om om een lachend Frank van Winden te zien. "Rustig aan Dave.."
Nog rustiger fietsen dus, zeker door de eerste steile bochten. Ik werd links en rechts gepasseerd door andere fietsers die het beter wisten ,of niet?
Toch onlangs de hoge hartslag voelde mij sterk en daar lag het gevaar. Jezelf opblazen op zo een berg is geen kunst.
De weg naar boven volgen voorbij bocht 16 en de eerste medische post. Als je hier omhoog keek kon de top nog niet zien..alleen nog een muur omhoog rijzen. Maar gelukkig deze eerste stuk is heel even minder steil.
Eindelijk mijn hartslag rond de 155 bpm gekregen en vastgehouden dus. Bocht na bocht verder omhoog. Langzaam werd het lichter maar het was nog vrij koud. Gelukkig had ik mij goed aangekleed en bij de laatste bochten onder top kom je veel meer in de wind en dan ben je extra blij met de winter kleding.
De parcours was verlengd voor ons, dus de finish was niet meer bij dat eerste plateau in de dorp maar nog een km verder omhoog. Eindelijk was ik over de laatste klim en daar lag de finish 200m voor mij en daalde ik de laatste stukje af. Dit is nou het mooiste gevoel ooit... De emotie, ontlading en applaus van de supporters en Ineke wachten bij de finish.
Deze moment zal altijd bij mij blijven...
Vervolgens eten, opladen en afdalen. Ik ben geen held met afdalen en heb ik ook geen plezier in. Ik was gewaarschuwd voor de koud en blijkt te kloppen. Bij de start weer duurde het 5 min om weer gevoel te krijgen in mijn vingers, en dat met winter handschoenen!
De kop was eraf, en ik voelde mij veel beter deze keer als ik opweg ging voor de tweede beklimming. Het ging ook een stuk beter ook. Ik kwam Jan Brak tegen, de vader van Myrthe en wij fietsten samen de hele tweede beklimming omhoog. Goede gezelschap en goede gesprekken.
Boven weer dat machtig gevoel over de finish. Ik genoot en voelde mij nog goed....Weer eten naar binnen werken en gauw vandoor. Ik zat een een schema voor de 6 beklimmingen en op tijd te zijn moest ik niet veel uitlopen. Ik probeerde 2 uur te doen over een cyclus (klimmen, pause, afdalen) anders zou ik te laat aan de laatste beklimming starten en niet omhoog mogen.
De derde beklimming en begon ik te merken dat ik vermoed raakte, maar ik kreeg veel energie van de vele supporters langs de kant en de gehele sfeer.
Het was druk boven nu.Veel fietsers, veel vermoede gezichten maar een geweldige sfeer. Jammer om af te dalen eigenlijk.
Voor de 4de beklimming heb ik weinig goede woorden. Verschikkelijk zwaar. Ontzetten veel pijn. Maar afstappen was GEEN optie. Ik kwam inderdaad veel fietsers tegen die even een pause namen bij een bocht maar zelf was ik bang hier aan te beginnen. Een keer afstappen zou voor mij dodelijk zijn.
Ik voelde een enorm plank in mijn rug...die zat dus vast en beide kneeen waren aan het branden. Zo dit is de pijn waar Coen het over had.. Ok..
Eerlijk gezegd weet ik niet hoe ik de laatste paar bochten van deze beklimming heb gehaald maar het was gelukt en ik zat compleet vermoeid boven naast Ineke.
Tom had mij ooit gezegd dat hij in 2009 toen hij er doorheen zat, een blik Cola had gedronken dus heb ik zelf ook een 1/2 liter Cola weggewerkt plus soep, broodjes, pannekoeken, fruit etc etc. Na een iets langere pause ben ik weer gaan afdalen.
Het was warm onderaan de berg en de hitte voelde je van boven en van de weg af. Ik wil niet zeggen dat de pijn minder was maar tijdens Nr. 5 maar ik had in ieder geval veel meer energie door de eerste steile stuk. Zou de Cola geholpen hebben?


Tijdens deze klim heb ik te maken gehad met een verschijnsel waar ik over gelezen had maar zelf nooit eerder meegemaakt. Ik bleef aldoor mijn hartslag in de gaten houden maar merkte ineens dat mij hartslag begon te dalen. Ik eerst blij maar daarna realiseerde ik dat het teveel ging dalen. Ik raakte oververmoeid en mijn lichaam had besloten daar in te grijpen.
Vlak onder de top ben ik Amber van Driel tegen gekomen. Over Amber heb ik vaker geschreven. Een prachtige mens die zich via mijn deelname hebt leren kennen.
Zij had mij eerder verteld dat zij een van haar beklimmingen voor mij wilde fietsen. Een prachtig gebaar waar ik wel even stil van was.
Wij ging handen in hand over de finish en net daarna heeft zij mij verteld dat deze klim voor mij was geweest. Toeval? Het Lot? Ik weet het niet, maar ik vond het prachtig!






Als je daar staat met 5 beklimmingen achter je naam is er niemand die een weerwoord zou hebben als je besluit niet verder te gaan maar ik was te dichtbij. Alles in mijn lichaam schreeuwde, Stoppen!!
Ik had nog tijd en moest en zal dit klus klaren!
Opgeven is geen optie en dat voelde ik. Gelukkig ben ik heelhuids beneden gekomen. Vermoed afdalen is niet prettig en er hadden een paar incidenten zich voor gedaan eerder op die dag. Extra alert dus!
Ik kwam buurman Paul tegen bij de start en besloot te beginnen aan de 6de....
Samen omhoog..Samen. Zonder Paul was ik er niet gekomen. Nee, hij heeft mij niet
hoeven duwen maar hij heeft mij boven gekregen.
Het is bijna surrealistisch zo een 6de beklimming. Mijn lichaam was uitgewoond, compleet leeg en de emotie had de vrije hand.
Bij bocht 3 dacht ik echt dat het afgelopen was. De ski dorp was zo dicht bij maar het lamp was uitgegaan. Hoe kan je zo dicht bij opgeven? Ik dacht heel even om af te stappen...of afvallen. Ik kon mijn evenwicht niet meer goed houden.
Paul is naast mij komen fietsen.

"Dave, je gaat niet stoppen. Je kan niet stoppen.."

Tranen over mijn wangen, al de zoveelste keer.

..en dus door, weer de trappers rond, en weer een meter vooruit. Bij bocht 2 & 1 stonden er veel mensen nog. Ook eentje op krukken....Krukken! Die had daar de hele dag gestaan!
Bij deze laatste stuk begon ik ook last te krijgen van inspannings asthma ook. Ik kon niet meer ademhalen maar bleef door fietsen.
De eerste plateau was druk, heel druk. De gevoel dat ik er bijna was maar een lichaam die ik niet meer kon vertrouwen.
De finish, 200m voor je, met de geweten dat het de zesde keer is, dat is onbeschrijflijk mooi. Dalen af naar de finish met 5 vingers en en duim omhoog..6 keer!!! Het is gelukt!!
Bij de finish kreeg ik het zwart voor mijn ogen en ben ik direct in de remmen gaan knijpen. Vervolgens uit de pedalen geklikt en direct door mijn benen gezakt. Ik had niks meer. Gelukkig was er een mevrouw binnen de dranghekken die voorkwam dat ik tegen de vlakte ging. Zelfs Ineke was niet op tijd.







Ik ben afgevoerd naar de medisch post en behandeld voor inspannings asthma en uitdrogings verschijnselen. Na een 1 uur en een liter vocht via de infuus mocht ik verder.
Je leeft in een roes op dat moment en amper besef wat er is gebeurt en wat jij hebt gedaan.
Het is een prachtig ervaring geweest en eentje die mij nooit zal los laten. Doe ik weer in 2011 mee? Ik kan niets anders zegen dan volmondig JA. Waarom? Het is nodig. Het geld is nodig en aandacht voor mensen die ernstig ziek zijn. Mooie mensen, mensen die vechten.


Blijf jij mee vechten? Tot volgend jaar!


Dave