Over twee weken precies is de cheque overhandiging in de Nieuw Luxor Theater in Rotterdam en gaan wij (1500 Ad6ers met vrienden, familie en sponsors) eindelijk horen wat het eind bedrag is geworden.
Tevens is het ook het officiële eind van de 2010 seizoen en ook begint de inschrijving voor 2011.
Wij nemen dus afscheid van het seizoen 2010 en hoewel ik iemand bent die graag vooruit kijkt, moet ik eerlijk toegeven dat ik deze afscheid met gemengde gevoelens doe.
Als het seizoen waarin ik voor eerst met AD6 te maken heb gehad zal het alleen daarvoor een speciaal plek hebben maar er is natuurlijk veel meer reden om bij stil te staan.
Ik heb hele mooie inspirerende mensen ontmoet. Mensen die zich vol overgave inzetten aan dit prachtige doel. Het zijn in vele gevallen dierbare vrienden van mij geworden en dat vriendschap betekend voor mij, heel veel.
Ook ik heb ervaren hoe mooi het is om mij belangeloos in te zetten voor deze stichting, en wat een energie dat geeft.
Maar in het 2010 seizoen heb ik ook afscheid moeten nemen van een aantal mensen en anderen zien ziek worden. Dat vind ik erg, heel erg en dat is iets die mij van binnen diep raakt. Ik ben zelf ziek geweest, kent de onzekerheid van patiënt zijn en de pijn die helaas bij de meeste van deze behandelingen hoort.
Het zijn allemaal vechters die strijden tegen wat het Lot hun opgelegd heeft maar 2010 zal voor mij altijd het seizoen van Bas Mulder zijn.
Over Bas is er veel geschreven en gesproken, door mensen die hem beter kenden als ik zelf maar afscheid van 2010 betekend voor mij afscheid van Bas en wat hij voor mij heeft betekend. Het moment van 2010 was natuurlijk dat hij over de finish kwam. Ik stond erbij toen, vlak bij de finish, nog aan het bijkomen van mijn eigen inspanningen en het staat nog altijd helder op mijn netvlies...
Bas is er niet meer maar in 2011 zal hij bij vele deelnemers omhoog gaan op de bagagedrager vermoed ik, ook bij mij.
Bas is bloem geworden en wij begrijpen dat niet, maar wij zijn nog knopjes2010 was ook het seizoen dat ik niet meer ziek was en ook geen patiënt meer. Ik heb vooral mijn eigen demons geconfronteerd en overwonnen.
Dus verwelkom ik het 2011 seizoen. Ik heb zin om mijn vrienden weer te zien, samen huilen, samen lachen, samen mooie dingen doen.
0 reacties:
Een reactie posten