Words lost in the mist..

Ik realiseer mij dat het twee maanden geleden is dat ik hier een blog heb geplaatst. Als ik daar over nadenk kan ik niet een, twee, drie een reden voor bedenken. Er is wel het e.e.a. gebeurt. Was het wel blog waardig?.... Wellicht, maar toch heeft het niet genoeg indruk op mij gemaakt om hier te vermelden. Uiteindelijk kan je over alles een stuk tekst schrijven, maar als het mij niet weet even de aandacht te houden, ben ik het ook snel weer kwijt. Tegenwoordig zul je mij niet zo snel een stuk zien schrijven over een gewone fiets rondje. Niet dat ik daar iets op tegen heb. Het kan best grappig zijn het te lezen van een ander, maar als ik niets beleef, in de grootste zin van het woord, zal ik geen lappen tekst over schrijven.


Het leven van mij begint steeds meer op de oude te lijken. Het is nu 3 jaar geleden dat ik voor het laatste opgenomen was. Het ziekenhuis begint weer minder bekend te worden. De artsen spreek ik minder vaak en de verpleging is alweer veranderd. Patiënten die ik tegenkom in de gangen zijn geen bekende meer, hoewel dat blik blijft wel hetzelfde. Het blijkt dat niet alleen patiënt worden een pijnlijk proces is. Ook patiënt af zijn kent zijn hobbels. Tenminste voor mij wel.


Ik hoor ineens Mart Smeets stem in mijn oor.... Het peleton wacht voor niemand... Ja, Mart, je hebt gelijk.... maar om toch even door te breien op dat anologie. Ik heb nog geen zin om af te stappen, maar hoe hard ik ook probeer, haal ik de mannen nooit meer in.....en ik zou graag een keer uit de wind willen zitten...