De lange ritten iedere weekend slijpen mijn geest en mijn focus gaat weer langzaam richting Frankrijk. De Berg wacht weer op mij. Morgen is 1 april en gevoelsmatig nog twee maanden te gaan gezien ik 2 juni in de auto stap, richting Bourg dÓisan. Ik train veel alleen en hoewel ik altijd veel blijer ben met wat gezelschap, merk ik dat deze uren van stilte mij de gelegenheid geven over veel na te denken. Ik had mij belooft dat 2011 een hele goede jaar zou worden en tot nu toe is dat alleen maar waar. Mijn basis, thuis, is en blijft een rust punt, en ik geniet van mijn familie en de steun die ze mij geven. Ze gunnen mij mijn deelname in de Alpe d'HuZes, begrijpen wat ik voor mij betekend en dat geeft een ontspannend gevoel op de fiets. Daardoor gaat het fietsen beter en ben ik sterker dan vorig jaar, in vele opzichten. Uit mijn medische keuring van morgen zal dat ook blijken, hoop ik :).
Dit wordt mijn laatste jaar als fietsende deelnemer, dat heb ik Ineke en Noa belooft en dat belofte ga ik naleven. Mijn familie verdiend die liefde en steun nu die ze mij hebben gegeven.
Mijn motivatie om dit jaar te fietsen is anders dan vorig jaar. Vorig wilde ik eindelijk alles achter mij laten, een hoofdstuk sluiten & weer zegvieren op de Alp. De Alpe d'HuZes heeft mij de gelegenheid gegeven alle deze wensen in een keer na te komen en daarvoor ben ik nog steeds erg dankbaar.
Maar nu ben ik geen patient meer, nu ben ik sterk, van geest en lichaam. Nu sta ik op, voor anderen die dat niet kunnen. Nu laat ik zien dat je een nare ziekte als Kanker geen reden moet zijn om niet meer te proberen, niet meer te dromen en niet meer de respect van anderen af te dwingen.
Ik vrees deze berg niet en ik kijk ernaar uit om daar weer te zijn. De Alpe d'Huez heeft mij veel gegeven en is een rode draad in mijn leven van de laatst 10 jaar. Het zal wel snel komen en ik weet dat als wij elkaar weer begroeten dat het weer een intens, emotioneel & geweldig ervaring zal zijn.
0 reacties:
Een reactie posten