De beleving van een Ad6er

Gisteren heb ik van Jan Brak, de vader van Myrthe, een uitgebreide mail ontvangen. Het was reactie na aanleiding van mijn eerdere blog entries. Ik vond Myrthe een zeer inspirerende vrouw en het is duidelijk dat zij het niet van een vreemde heeft.
Het was een zeldzaam mooie ervaring om zo een mail te lezen. De emotie spatte van de woorden af. De bewustwording die de Alpe d'HuZes te wegen brengt is groot. Het is mooi om mee te maken, bij mijzelf en bij anderen. Hoe kan het dat zoveel mooie mensen bijmekaar zijn gekomen? De inspiratie gaat over en weer. Ik word waanzinnig geïnspireerd door zulke mails. Ik hoop dat als mensen mijn blog lezen dat ze iets vinden die ook hun aanspreekt.
Mijn leven was al veranderd door mijn ervaringen als kanker patiënt maar in de laatste jaar als AD6er heb ik nog een stap gemaakt. Feitelijk identificeerde ik mij vroeger als patiënt en nu als AD6er. Ik praat er graag over en ik ben er bijna ieder dag ermee bezig. Vanaf het moment dat ik mij heb aangemeld, voelde ik mij thuis. Deze Stichting heeft mij letterlijk en figuurlijk omarmt en welkom geheten.
Nu probeer ik ons boodschap uit te dragen, waar ik dat kan. Een blog is een erg geschikte medium daarvoor maar ook in de lezingen die ik geef en andere gelegenheden komt het regelmatig ter sprake.
Maar ik probeer ook mijn beleving als kanker patiënt binnen de organisatie uit te dragen en daar ging juist het mailwisseling met Jan over. Als andere deelnemers, bekende of onbekende vragen hebben over hoe het is te leven met kanker, voelt het als mijn plicht daarover in gesprek te gaan.

Een stukje uit mijn mail aan Jan..

Waarom heb ik het gered, en waarvoor? Wat wil ik met mijn leven doen en waarom zou ik? Dit zijn zware vragen Jan, en ik wil niet pretenderen dat ik inmiddels alle antwoorden heb, maar ik kom wel dichter bij mijzelf en daar heeft de Alpe d'HuZes een grote rol in gespeeld en nog speelt.

Inspiratie begint bij jezelf...