Leven

Familie is belangrijk, niets nieuws daar. Familie geeft mij een gevoel van liefde, herkenning en geborgenheid. Het is mijn referentie kader, mijn eykpunt en een liefdevol omgeving waar ik tot rust kom.
Familie houdt van mij, zoals ik ben....juist, zoals ik ben.
In het verleden ben ik weleens vergeten hoe veel ik daar aan heb. Het is spijtig om dat achteraf te moeten constateren.
Het zou makkelijk zijn om mijn ziekte de excuus te geven, veel te makkelijk. Leven met kanker betekend, samen leven met kanker. Het mag zijn dat ik het patiënt was, maar wij waren samen ziek.
Dit is een belangrijke gegeven in onze relatie geweest. Aandacht voor elkaar en de bereidheid elkaar te steunen als de ander het even moeilijk heeft.
Enkele keren is het voorgekomen dat wij allebei het even kwijt waren en dan was het even niet gezellig. Ook daar zijn wij zonder kleerscheuren doorheen gekomen.
Wij komen gelukkig in rustiger vaarwaters wat mijn ziekte betreft. De laatste behandeling dateert uit 2008, maar de gevolgen zijn erg voelbaar, zelfs iedere dag.
Zolang ik het fysiek niet forceer, gaat het prima maar van de geestelijk kant moet er nog veel aan gesleuteld worden. Afgelopen weekend heb ik samen met een goede AD6 vrienden daar een diepe gesprek over gevoerd. Ook daar kan ik liefde, herkenning en geborgenheid vinden. Het is heel prettig te beseffen dat mijn familie een stuk groter is geworden dan voorheen.
Vorige keer heb ik veel grote stappen kunnen maken dankzij mijn deelname aan de AD6. Deze keer hoop ik weer zulke grote stappen te kunnen maken.  

Niet om beter te leren leven met kanker maar om beter te leren......Leven