Down the rabbit hole

Ik ben net terug van een MTB tocht met een groep andere mannen die regelmatig op zondag een rondje fietsen in de mooie Noord Hollandse duinen reservaat.
Ik was ook meerdere keren afgereden en uiteindelijk na iets meer dan een uur ben ik terugekeerd naar huis. Het was wel gezellig hoor en zij hebben keurig op mij gewacht. Maar na de 3 keer afgereden te zijn vond ik het welletjes.
Mijn hartslag lag voortdurend tegen de 170 en dat is in deze stadium van de training niet goed. Dan ben ik meer aan het afbreken dan opbouwen. Maar goed, eerlijk is eerlijk, de jongens konden harder en ik kon dat tempo niet vasthouden.
Op de terugweg zat ik te balen op de fiets. Ik zou dat toch moet kunnen?...ik ben tenslotte 6 keer de Alp op geweest in Juni!
Ik ben gaan nadenken waarom ik dat vervelend vind en waar komt dat schaamte gevoel van.
Dit soort zelf analysis doe ik vaak de laatste tijd. Ik wil weten waar dit allemaal vandaan komt.   
Ik begin mij tegen te spreken..
"Je heb toch aangegeven waar je grenzen liggen en je bent daar niet overheen gegaan. Deze training is juiste op je te brengen naar de niveau om weer in 2011 hetzelfde kunstje te kunnen doen.
Waar schaam je je voor ?.....Tegen deze mannen hoef je je niets te bewijzen...tegen niemand trouwens."
Ik fiets door..toch ergens meet ik mij bij de prestaties van andere en dat zijn vaak fietsers, als je zelf aan het trainen bent voor de Alpe d'HuZes. Een menselijk trekje waar ook ik last van heb.
Maar dit is toch niet de reden dat ik mij inzet voor de Alpe d'HuZes?
Sterker nog, hoewel ik mij fysiek goed voorbereid heb op de editie van 2010, heeft dat mij alleen tot de 4 keer boven gebracht. De laatste twee keer hadden niets met training te maken.  
     
Nog verder fietsen met mijn gedachte's.... ik ben rustiger aan het worden.

Ik ben geen wielrenner, topsporter of bijzonder MTBer. Ik ben een hele gewone man met een bijzonder wens, die dat met vele anderen op een ongewone manier onder de aandacht wil brengen.

Dave